Diagonal – Arc

[Cobblers Records, , 2019]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας

Οι Diagonal είχαν καταφέρει με το ομώνυμο ντεμπούτο τους (2008) να αφήσουν έναν για πολλαπλούς λόγους δίσκο-σταθμό. Σε μια εποχή που το progressive rock είχε αρχίσει να επανέρχεται με έντονη δισκογραφική παρουσία, το γεγονός πως μία Βρετανική μπάντα κυκλοφόρησε ένα δίσκο τόσο βρετανικό και τόσο εμπνευσμένο, μόνο ως καλός οιωνός μπορούσε να ληφθεί. Στα επόμενα χρόνια η επιστροφή του progressive rock ήταν πλέον γεγονός και το The Second Mechanism (2012) έφτασε την κατάλληλη στιγμή. Αν και δεν εξέπληξε με τον τόσο απόλυτο τρόπο που το έκανε το ντεμπούτο τους, αποτέλεσε τη λογική του συνέχεια, όντας πιο κατασταλαγμένο, πιο ομοιογενές και με έντονες Canterbury αναφορές. Επιπροσθέτως το These Yellow Sands αποτελεί ένα από τα καλύτερα κομμάτια του τρέχοντος αιώνα στο είδος. Επτά χρόνια μετά, το Arc εμφανίζεται ως μια από τις πιο αναμενόμενες progressive rock επιστροφές (ελπίζουμε σε κάτι ανάλογο και από τους Astra).


 

Ειλικρινής επιστροφή

Αυτό που θα μπορούσαν να κάνουν οι Diagonal όταν αποφάσισαν να ξαναβρεθούν μετά από χρόνια σε ένα studio, θα ήταν να ηχογραφήσουν μια λογική συνέχεια των δύο δίσκων τους: ένα The Third Mechanism. Τα επτά χρόνια, όχι απλά εκτός δισκογραφίας αλλά και εκτός μουσικής, είναι πάρα πολλά ώστε ένα τέτοιο εγχείρημα να είναι ειλικρινές. Σύμφωνα με μία έρευνα, κάθε επτά χρόνια το ανθρώπινο σώμα έχει αντικαταστήσει σχεδόν όλα του τα κύτταρα. Οι Diagonal είναι πλέον μια άλλη μπάντα και η μεγαλύτερη νίκη τους στο Arc είναι η αποστασιοποίησή τους από τις όποιες προσδοκίες θα μπορούσαν να υπάρχουν γύρω από την επιστροφή τους.

Το Arc είναι ένας πολύ χαλαρός δίσκος. Όλα όσα συμβαίνουν στα οκτώ κομμάτια του ρέουν με μία αξιοζήλευτη άνεση. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη διαφοροποίηση σε σχέση με το «έντονο» μουσικό παρελθόν τους, μια αλλαγή που μοιάζει λιγότερο ως συνειδητή επιλογή και περισσότερο ως η τρέχουσα διάθεση της μπάντας. Σίγουρα αυτό που παίζουν, ως progressive rock μπορεί κατά βάση να χαρακτηριστεί. Τα πάντα όμως είναι περασμένα μέσα από ένα ιδιαίτερο ψυχεδελικό πρίσμα, η αισθητική του οποίου χαρακτηρίζει τη γενική αίσθηση που αφήνει ολόκληρος ο δίσκος. Επιπροσθέτως, αν και η δεκαετία του ‘70 δεν παύει να αποτελεί τη βάση των εκφραστικών υλικών τους, η εναλλακτική προσέγγιση και στη μουσική και στον ήχο θολώνουν τα χρονικά πλαίσια των επιρροών τους.

Μια ακόμη ευχάριστη έκπληξη είναι η διαφορετικότητα των 8 κομματιών που περιέχονται στο Arc. Στο εναρκτήριο και υπέροχα ρυθμικό 9-Green, μία από τις καλύτερες στιγμές εδώ, γίνεται αμέσως αντιληπτό πως η φωνή θα αποτελεί βασικό στοιχείο στο δίσκο, ενώ η lead κιθάρα σηματοδοτεί με το καλημέρα το νέο ύφος της μπάντας. Το ονειρικό Stars Below λειτουργεί άψογα ως γέφυρα που οδηγεί τον ακροατή σε μια ακόμη κορυφή του δίσκου, το Citadel, ένα οκτάλεπτο κομμάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια minimal εκδοχή του παλαιότερου ύφους τους. Το up-tempο The Spectrum Explodes κλείνει άψογα την πρώτη πλευρά του δίσκου, με ένα υπέροχο σόλο στα πλήκτρα,. Η δεύτερη πλευρά, ενώ αρχίζει και αυτή πολύ δυνατά με το mid-tempo space-prog Warning Flare και το πολύ καλό ομώνυμο κομμάτι χάνει καύσιμα στη συνέχεια. Το ambient The Vital, αν και όμορφα στημένο, είναι κάπως κουραστικό, ενώ το ατμοσφαιρικό Celestia που ρίχνει την αυλαία, δεν δημιουργεί ιδιαίτερες συγκινήσεις. Η επιλογή να κλείσουν τον δίσκο με δύο πιο ήπια κομμάτια, θα ήταν ιδανική αν συνθετικά στεκόταν στο επίπεδο των υπόλοιπων έξι συνθέσεων.

Παρά την αστοχία στο τέλος του, το Arc αποτελεί μια πολύ επιτυχημένη επιστροφή μουσικών που δεν έχουν τίποτα να αποδείξουν και δημιουργούν με βάση το καθαρά προσωπικό τους καλλιτεχνικό κριτήριο. Ένας laid-back δίσκος με μερικές εξαιρετικές συνθέσεις, που ωθεί όποιον ασχοληθεί μαζί του σε πολλαπλές ακροάσεις.

7.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας

 

2η γνώμη

 

Από το ασύλληπτο ντεμπούτο τους οι Άγγλοι Diagonal αποτελούν ήδη ένα συγκρότημα με σημαντικό εκτόπισμα στον παραδοσιακό, αλλά ανένταχτο προοδευτικό βρετανικό ήχο. Με καθαρές 70’s φόρμες και KingCrimson-ικές επιρροές, αλλά με μια δική τους ηχητική ταυτότητα, θα λέγαμε ότι οι δύο δίσκοι που προηγήθηκαν του ολόφρεσκου Arc, είναι δείγματα μεγαλειώδους ταλέντου. Και σίγουρα θα μπορούσαν να εισέλθουν σε οποιαδήποτε λίστα με τα «καλύτερα» του είδους και τέτοια ωραία που προσφέρουν ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Πού βρίσκονται όμως οι Diagonal μια επταετία μετά το Second Mechanism;  Εν αρχής, αυτό που κάνει εντύπωση είναι η διάθεση για πιο «συμμαζεμένες» συνθέσεις, χωρίς τους πειραματισμούς που οδηγούσαν σε εκείνα τα αχαρτογράφητα ξεσαλώματα. Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι οι Diagonal δε βρίσκουν άλλους τρόπους να διοχετεύσουν τις προοδευτικές δυναμικές τους. Κομμάτια σαν το ομώνυμο, το 9-Green και το The Spectrum Explodes παρουσιάζουν μια νέα, φρέσκια προσέγγιση, με μια πιο groov-άτη αισθητική, πάντα με τα πλήκτρα και τα πνευστά να προσφέρουν τις πινελιές τους και να υπενθυμίζουν τα κεκτημένα. A, και το (πανέμορφο) Citadel δε φέρνει και λιγάκι (ή και περισσότερο) στους Anekdoten;

Επομένως, συνολικά τι έχει να πει το Arc; Αξιόλογη προσπάθεια, μερικές πολύ δυνατές στιγμές, μια ενδιαφέρουσα νέα προσέγγιση που επαναφέρει τους σημαντικούς Diagonal στην επικαιρότητα, αλλά δίκαια ακολουθεί αξιολογικά τα δύο ΕΠΗ που προηγήθηκαν.

7.5 / 10

Πάνος Παπάζογλου