Crippled Black Phoenix – Great Escape

[Season of Mist, 2018]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος
20 / 12 / 2018

Oι Crippled Black Phoenix με το Great Escape φθάνουν αισίως στην ενδέκατη επίσημη full-length κυκλοφορία τους. Έχοντας παγιώσει το προσωπικό τους στυλ σε μια σκοτεινή ψυχεδελική μουσική με αρκετά προοδευτικά και post-rock στοιχεία, εδώ δεν απάδουν ως προς αυτό. Με διάρκεια που υπερβαίνει τη μια ώρα ο δίσκος συνιστά ένα φιλόδοξο εγχείρημα. Η μουσική του δίσκου όμως έχει τη δυναμική να το υποστηρίξει;


 

H ίδια συνταγή δεν αποδίδει πάντα

Το περίεργο εξώφυλλο με ένα άλογο που ίπταται στον αέρα δίνει μάλλον την αίσθηση απόδρασης που θέλει να εκφράσει ο τίτλος και το περιεχόμενο του δίσκου. Τα λόγια του φιλόσοφου Alan Watts μας εισάγουν στην ιδέα που περιστρέφεται ο δίσκος: την ανάγκη να παρεκκλίνει κάποιος από τις επιταγές του κοινωνικού κανόνα που καταδικάζει την διαφορετικότητα. Αυτό που ακολουθεί στα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου είναι η εξομολόγηση ενός πληγωμένου μυαλού που προσπαθεί να συνομιλήσει με τον ακροατή εξηγώντας του όσα τον κατατρύχουν. Ο Justin Greaves προσπαθεί να βρεί διέξοδο από τις σκοτεινές ατραπούς του μυαλού του και να καταθέσει τις αγωνίες του χωρίς ενδοιασμό. Αυτό που αναζητά είναι ίαση για τις πληγές του και το δικαίωμα να μπορεί να το πράξει χωρίς  να ντρέπεται για αυτό.

Το στιχουργικό περιεχόμενο του δίσκου είναι συνεπώς έντονα συναισθηματικά φορτισμένο και η μουσική που καλείται να το επενδύσει προσπαθεί να συμπορευτεί με το πνεύμα τους. Το To You I Give είναι ένα όμορφο σκοτεινό κομμάτι του οποίου οι μελαγχολικές μελωδίες στα σχεδόν δέκα λεπτά της διάρκειας του είναι σαγηνευτικές. Το ορχηστρικό Uncivil War μας βυθίζει ακόμα περισσότερο στην ατμόσφαιρα του δίσκου. Πάνω στις ηλεκτρονικές μελωδίες, τα διάσπαρτα prog στοιχεία, αναφορές από mainstream ροκ ήχο, το post-rock αλλά και τους Pink Floyd (το χωρισμένο σε τρία μέρη ομώνυμο τραγούδι είναι σχεδόν ένας φόρος τιμής προς αυτούς), οι Crippled Black Phoenix προσπαθούν να δημιουργήσουν το περιβάλλον του εσωστρεφούς δίσκου. Το πρόβλημα που εμφανίζεται οσο κυλάει ο δίσκος είναι πως αυτός υποκύπτει στο βάρος της μεγάλης του διάρκειας. Πολλά κομμάτια του δίσκου ακούγονται σχετικά αδιάφορα και οι όποιοι πειραματισμοί πάνω στους οποίους βασίζονται δεν πείθουν για την επιτυχία τους.

Αναμφίβολα αξιόλογα τραγούδια υπάρχουν όπως τα Times, They Are ARaging ή το Slow Motion Breakdown (το πιο σκληρό κομμάτι του δίσκου), τα οποία είναι μειοψηφία απέναντι στα πολλά αδιάφορα που απαρτίζουν το δίσκο. Από ένα σημείο και μετά το Great Escape γονατίζει κάτω από την αυτοαναφορικότητά του: προσπαθεί να πει περισσότερα πράγματα από όσα μπορεί να υποστηρίξει μουσικά. Στο τέλος η εντύπωση που δημιουργείται είναι πως πρόκειται για ένα δίσκο που δύσκολα μπορεί να κρατήσει τον ακροατή.

Για να είμαι ειλικρινής ποτέ μου δεν θεώρησα τους Crippled Black Phoenix μια σημαντική μπάντα. Η μεγάλη τους δισκογραφία έχει ενδιαφέροντες δίσκους που όμως όπως και ο παρουσιαζόμενος πάσχουν από αντιφάσεις. Καλά κομμάτια και αρκετά αδιάφορα συνυπάρχουν πολλές μαζί δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που δυστυχώς δεν ξεπερνάει την μετριότητα. Το Great escape δεν αποτελεί την εξαίρεση.

6 / 10

Χρήστος Μήνος