Circle – Terminal

[Southern Lord, 2017]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
14 / 09 / 2017

Οι Circle από την Φινλανδία αποτελούν μία άκρως ιδιάζουσα περίπτωση μπάντας. Στα 26 χρόνια ζωής τους έχουν κυκλοφορήσει (αν μέτρησα σωστά) 33 δίσκους, με τον πολυοργανίστα Jussi Lehtisalo να είναι το μόνο εναπομείναν μέλος από το ξεκίνημά τους και τους Mika Rättö, Janne Westerlund και Tomi Leppänen συνοδοιπόρους του από τις αρχές των 00s. Ο έντονα πειραματικός και ασυμβίβαστος χαρακτήρας τους και η δική τους μίξη του ψυχεδελικού ήχου με το καθαρό krautrock, πότε-πότε το noise, το post-rock και το prog κάνει τη διάκριση των καλύτερων δίσκων τους πραγματικά δύσκολο έργο. Προσωπικά έχω ακούσει πειρσσότερο τα Prospekt (2000), Taantumus (2001), Sunrise (2002) και Hollywood (2008). Το σημαντικότερο, όμως είναι ότι, ανεξάρτητα προσωπικής άποψης για το παρελθόν, όσοι αρέσκονται στον ήχο των Circle θα προσθέσουν σίγουρα το Terminal στη λίστα τους.


 

Ασυμβίβαστη φινλανδική οbscure-ίλα

Οι Φινλανδοί Circle συνεχίζουν να αναμειγνύουν επιρροές από ηλεκτρονική, metal, krautrock, κινηματογραφική, progressive και περιπετειώδη ψυχεδελική rock μουσική στην τελευταία τους κυκλοφορία. Δεν βρίσκω κάποιο ιδιαίτερο λόγο ώστε να περιγράψω το ύφος τους, καθώς η ιδιοσυγκρασία τους δικαιολογεί τη μουσική και κατ’επέκταση το στυλ τους. Εκκεντρικοί και έντονα ποικιλόμορφοι ρυθμοί ολοκληρώνονται με εύλογο συνθετικό βάρος και η εγγενής γκρούβα τους εκφράζεται δια μέσου μιας πληθώρας αυτοσχεδιασμών στη κιθάρα και τα πλήκτρα. Όλα τα παραπάνω ευθυγραμμίζονται με νοσταλγικές στιγμές psych-prog συναισθήματος από τα τέλη της δεκαετίας του 60/αρχές 70.

Πιο συγκεκριμένα, το εναρκτήριο Rakkauta Al Dente είναι μια εντεκάλεπτη βαριά, ατμοσφαιρική και πομπώδης psych σύνθεση με υψίφωνα φωνητικά που μεταλλάσσονται σε ψιθύρους και μετατρέπονται και πάλι σε θεατρικά. Η φωνητική μετάπτωση μπλέκεται με το σκληρό rock κιθαριστικό παίξιμο υπό υπνωτικούς ρυθμούς και βαριά riffs. Με τέτοια εισαγωγή, οι προσδοκίες του ακροατή αυξάνονται για ότι έπεται.

Το ομότιτλο κομμάτι είναι βασισμένο σε πασίγνωστο riff των Stooges το οποίο επαναλαμβάνεται και περιέχει απαιτητικό κιθαριστικό παίξιμο και space-rock φωνητικά που θυμίζουν Hawkwind.

Οι ταχύτητες μειώνονται και τα πράγματα στρώνουν με πιο εγκόσμια μέρη να γεμίζουν το τρίτο τραγούδι του album με τίτλο Saxo, όπου ο συνδυασμός των χορωδιακών φωνητικών με τα παραπάνω μπορεί να περιγραφεί και ως μια μάντρα Γιαπωνέζικου avant post-rock που προσφέρει ένα μυστικιστικό και μελοδραματικό τόνο.

Το Imperiumi ξεκινά ανηλεώς. Θα μπορούσε εύκολα να είναι το ξέσπασμα του Saxo αφού και το γκρουβάτο παίξιμο συνδυάζεται με απόκοσμα φωνητικά που αφήνουν άναυδο τον ακροατή σε αυτή την τριπαριστή, πειραματική έξαρση. Η έντονα γιαπωνέζικη φωνητική μελωδία δίνει τη θέση της σε ένα εξαίσιο space-rock riff, μια έξοχη έκπληξη και πιθανότατα η καλύτερη στιγμή του δίσκου που αναπτύσσεται μέχρι να τελειώσει το τραγούδι.

Στο Kill City τα synths και οι κιθάρες συνδυάζονται σε μια εκρητική metal συνταγή, πολύ επιθετική και τολμηρή που γίνεται επίσης μελωδική κατά σημεία. Επίσης ένα από τα κορυφαία του δίσκου και άλλη μια επίδειξη ψυχεδελικού μυστικισμού.

Το album τελειώνει με το αργό και ψυχεδελικό Sick Child όπου τα μελωδικά φωνητικά που υπνωτίζουν έχουν συνοχή μέχρι το σημείο που ένα αλχημιστικό θορυβώδες ξέσπασμα κάνει την εμφάνισή του και κλείνει με τον πιο απρόσμενο τρόπο αυτή την εξαιρετική κυκλοφορία.

Το Terminal είναι ένας έξοχος, αντιφατικός δίσκος που καλύπτει το μουσικό γούστο του κάθε ακροατή με το επαγγελματικό του παίξιμο, ιδέες που αναστατώνουν και γερές δόσεις γκρουβάτου rock. Όταν φτάσει κανείς στο τέλος του είναι πλήρης με ένα συναίσθημα σκοτεινής, περίεργης και ακραίας ψυχεδελικής ευχαρίστησης, όπως κανένα άλλο album από την μακροσκελή δισκογραφία της Φινλανδικής μπάντας δεν έχει καταφέρει να πετύχει.

8.5 / 10

Ντίνα Δέδε

 

2η γνώμη

 

Διανύοντας την τρίτη δεκαετία της ξέφρενης πορείας τους και έχοντας περάσει από χίλια κύματα με αποχωρήσεις και προσθήκες μελών όλα αυτά τα χρόνια, οι Circle επανήλθαν με το Terminal. Δεν γνωρίζω αν έχει κάποιο συμβολισμό ο τίτλος, αλλά διαπιστώνω ότι η μπάντα παρουσιάζεται βελτιωμένη τεχνικά και ασταμάτητη. Μας δίνουν την εντύπωση ενός  ιερού προσκυνήματος στα 70s (βλ. Hawkwind), με κιθάρες που σκίζουν (βλ. The Stooges), φωνητικά που παραπέμπουν σε παρθένο metal (βλ. Judas Priest) και ρυθμούς που σπάνε κόκκαλα με το πρώτο άκουσμα. Οι όροι space-rock, krautrock, psych, ενωμένοι μεταξύ τους παίρνουν σάρκα και οστά. Μέσα σε όλον αυτό τον χαμό ξεχωρίζουν το πολύ βαρύ και μεγάλης διάρκειας Rakkautta al Dente που τα έχει όλα, το ομώνυμο που είναι άκρως κιθαριστικό και το κρυφό διαμάντι Kill City.

Το να δημιουργείς βάζοντας μπροστά όλες τις επιρροές σου δεν είναι κακό. Οι Circle έχουν βρεθεί σε αυτή την δημιουργική χρονική στιγμή της πολύχρονης πορείας τους, να αναδεικνύουν μέσα από το  Terminal τον καλύτερο τους εαυτό!

8.5 / 10

Κώστας Ρόκας

By using the ProgRocks.gr website you agree to our use of cookies. ☒Accept