Cheeto’s Magazine – Amazingous

[Self-released, 2019]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας
29 / 05 / 2019

Όταν το 2014 κυκλοφόρησε το δισκογραφικό ντεμπούτο των Cheeto’s Magazine με τίτλο Boiling Fowls (οι κριτικές μας εδώ), η ανταπόκριση από κοινό και κριτικούς ήταν θετικότατη, όχι μόνο γιατί ήταν ένα πολύ καλό album. Οι Καταλανοί παρουσίασαν μία εντελώς δική τους εκδοχή του progressive rock που αν αν και πατάει με το ενάμισι πόδι στην κλασική εκδοχή του ήχου αυτού, ακούγεται αρκετά σύγχρονο, με το χιούμορ να παίζει κεντρικό ρόλο στη μουσική τους.

Η δεύτερη κυκλοφορία τους με πρωτότυπο υλικό κυκλοφόρησε φέτος με τίτλο Amazingous και ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας της μπάντας εντείνει δικαιολογημένα το ενδιαφέρον ξανά. Το τι ακριβώς μας επιφυλάσσουν οι «ήρωες με τα κολάν» (έτσι εμφανίζονται στις συναυλίες τους) τους καταξιώνει πλέον στο prog rock προσκήνιο. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή…


 

Τέτοιο χιούμορ οφείλεις να το πάρεις σοβαρά

Αν υπήρχε ένα στοιχείο στο Boiling Fowls (2014) που μου δημιουργούσε επιφυλάξεις σχετικά με τη μετέπειτα πορεία των Cheeto’s Magazine, αυτό ήταν η ελαφρώς δυσανάλογη επένδυσή τους στο χιουμοριστικό κομμάτι σε σχέση με το συνθετικό βάρος. Τελικά, η πρώτη ακρόαση του Amazingous ήταν αρκετή για να μας αποδείξει ότι η αναμονή ήταν απόλυτα δικαιολογημένη και ότι στο μεταξύ η μπάντα έχει δουλέψει εμφανώς πάρα πολύ σε πολλούς τομείς.

Μουσικά, το στυλ των Ισπανών δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο. Το σύγχρονο crossover prog τους με παραδοσιακό συμφωνικό χαρακτήρα αλλά ήχο κάθε άλλο παρά retro, είναι το ίδιο όπως μας το είχαν παρουσιάσει πριν πέντε χρόνια. Η μεγάλη αλλαγή, όμως, βρίσκεται στον συνθετικό τομέα καθώς και στη συνοχή των κομματιών. Η ροή του δίσκου είναι εμφανώς πιο επιτυχημένη, οδηγώντας αβίαστα σε επαναλαμβανόμενες ακροάσεις.

Το Chili Guillermo αποτελεί την ιδανική έναρξη, με τα πλήκτρα των Navarro και Lizana σε ρόλο οδηγού και μερικές από τις κορυφαίες φωνητικές γραμμές εντός prog που ακούσαμε φέτος. Το Cheese Cheater είναι ακόμα πιο πιασάρικο και πιο proggy (κι όμως, ναι). Το γνωστό πλέον χιούμορ της μπάντας κυριαρχεί εδώ και η ανάπτυξη του κομματιού συμπυκνώνει πολλά παραπάνω απ’ όσα θα περίμενε κανείς σε ένα κομμάτι 6,5 λεπτών, συν το πανέμορφο κιθαριστικό σόλο του Orella. Στο ίδιο ακομπλεξάριστα χαρούμενο ύφος, το Outflow είναι εξίσου ενδιαφέρον, με τις φωνητικές μελωδίες να εξακολουθούν να κερδίζουν την παράσταση, ενώ το ρυθμικό section των Marques (μπάσο) και Sala (ντραμς) πρωταγωνιστεί εντός rock και latin πεδίου. Στο Ready to Rumble το prog rock παντρεύεται παράδοξα και απόλυτα επιτυχημένα με το 80s hard rock (poser για την ακρίβεια) και το σύγχρονο metal και το αποτέλεσμα είναι επιεικώς εντυπωσιακό. Το Close Your Eyes ξεκινά ως μπαλάντα και εξελίσσεται σε ένα Dear Hunter-meets-80s pop στυλ που κλείνει με μελωδικό και πομπώδη τρόπο αφήνοντας απορίες ακόμα και στους πιο υποψιασμένους. Το Scum είναι το απαραίτητο instrumental διάλειμμα όπου ξεδιπλώνεται το εκπληκτικό δέσιμο και οι τεχνικές ικανότητες όλων των μελών, πριν το poppy A.W.K.W.A.R.D. που ακούγεται κάπως σαν ιδεατή μίξη της μελωδικότητας των Styx, της συμφωνικότητας των Queen και της αφηγηματικής ευστοχίας του σύγχρονου US crossover prog (σωστά, των Dear Hunter).

Τα παραπάνω θα ήταν αρκετά για οποιαδήποτε μπάντα, αλλά όχι και για τους Cheeto’s Magazine. Το album κλείνει με ένα 25λεπτο prog epic και εδώ υπάρχει χώρος και χρόνος για να αναπτυχθούν όλα τα στοιχεία που συναποτελούν το μωσαϊκό του ήχου τους. Το εντυπωσιακότερο όλων είναι βέβαια ότι όχι μόνο απουσιάζουν τα αδικαιολόγητα και τραβηγμένα «ατμοσφαιρικά» άλοθι, αλλά αντιθέτως, το Big Boy είναι ένα πυκνό κομμάτι με ρεφραίν, σαφή δομή και ποικιλία που ξεπερνά σε μουσικό εύρος ολόκληρη την καριέρα πολλών συγκροτημάτων του χώρου. Μπορεί να μην είναι όλα τα σημεία το ίδιο εμπνευσμένα, αλλά η απόδοση του κουιντέτου εδώ είναι δίχως αμφιβολία η κορυφαία τους στιγμή μέχρι σήμερα. Αυτό το magnum opus είναι ένας λόγος αρκετός για να τους δει κανείς ζωντανά (γιατί είναι βέβαιο πως θα το παίζουν σε κάθε ευκαιρία, είναι εξαιρετικοί live).

Το Amazingous δεν είναι απλά σαφώς ανώτερο από το ντεμπούτο των Cheeto’s Magazine και ένας από τους πιο ενδιαφέροντες prog δίσκους του 2019. Είναι η απόδειξη ότι το μελωδικό προοδευτικό rock μπορεί να είναι cool, να αποδίδεται με χιούμορ και ταυτόχρονα να είναι αποστομωτικά εύστοχο. Μπορεί ολόκληρο το album να στάζει trolling, αλλά τελικά καταφέρνει να αποπνεύσει σεβασμό για κάθε μελωδία και κυρίως για το αισθητικό αποτέλεσμα που ανήκει αποκλειστικά και μόνο στην μπάντα. Όλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση ότι κάποιος ακούει progressive rock…

8 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2η γνώμη

 

Με το Amazingous οι φοβεροί Ίβηρες Cheeto’s Magazine συνεχίζουν ακριβώς από εκεί που τους αφήσαμε στο ντεμπούτο τους, δημιουργώντας ένα ακόμα άρτιο δίσκο συμφωνικού progressive rock. Τα ιδιαίτερα εκείνα χαρακτηριστικά που τους ξεχωρίζουν από το σωρό του είδους γίνονται για μια ακόμα φορά σαφέστατα. Πέρα της εξαιρετικής συνθετικής τους δεινότητας, το μεγάλο τους ατού είναι το χιούμορ και η προσωπικότητα με τα οποία προσεγγίζουν ένα χιλιοπαιγμένο είδος, το οποίο μοιάζει στις μέρες μας να βρίσκεται σε καλλιτεχνικό τέλμα. Είναι πολύ ευχάριστο να ακούς το 2019 μια μπάντα με επιρροές από τους Spock’s Beard να προσεγγίζει με έναν πολύ χαλαρό mindset τη μουσική της. Κάποιες πιο ιδιαίτερες φωνητικές προσεγγίσεις και σύγχρονοι ήχοι, ενσωματώνονται ευφάνταστα στις αυστηρές δομές των κομματιών. Η ηλικία των μελών τους, τους κατατάσσει στη γενιά που το χιούμορ της προέρχεται αρκετά από το internet και το trolling. Αυτό περνάει στη μουσική τους και στο ύφος τους, χωρίς να ενοχλεί καθόλου. Το Amazingous σίγουρα δεν θα αλλάξει τη ζωή όποιου το ακούσει, αλλά προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όποιον ψάχνει μια ανανεωμένη ματιά σε ένα είδος με πολλούς δυστυχώς δεινόσαυρους, όχι μόνο ηλικιακά, αλλά και καλλιτεχνικά.

 

8 / 10

Κώστας Μπάρμπας