Blå Lotus – Tube Alloys

[MRR, 2018]

Intro: Thomas Sarakintsis
29 / 01 / 2018

Το ακροατήριο που παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στο doom / heavy rock της τελευταίας σχεδόν δεκαπενταετίας, θα γνωρίζει ότι στον τρίτο δίσκο των Σουηδών Burning Saviours Nymphs & Weavers τραγούδησε και έπαιξε κιθάρα ο Fredrik Andersson. Ο εν λόγω πολυτάλαντος μουσικός έχει πρωταγωνιστήσει στη δισκογραφία και με τους δικούς του παλιακούς hard & heavy rockers Stratus. Τα πεπραγμένα των προαναφερθέντων συγκροτημάτων δε θα μας απασχολήσουν επί του προκειμένου. Οι Blå Lotus από το προσφιλέστατο Örebro της Σουηδίας αποτελούν μία ακόμη καλλιτεχνική απόπειρα του Andersson, αλλά βρίσκονται στον αντίποδα του κιθαριστικού προσανατολισμού των προαναφερθέντων συγκροτημάτων. Πρόκειται περί ενός power trio σχήματος γέννημα θρέμμα του ίδιου και του επιστήθιου φίλου του Linus Karlsson. Οι Blå Lotus συνευρέθηκαν για πρώτη φορά το 2016 και αρύονται στυλ και ύφος από την late 60s και early 70s παράδοση των αστέρων του προοδευτικού -και ενίοτε του ψυχεδελικού- rock, είδος που έχει επιδράσει καθοριστικά στη μουσική παιδεία του Andersson.


 

Tales from the keyboard nation

Το πορτοκαλί εξώφυλλο και το ηφαιστιογενές πύρινο έδαφος που εικονίζεται  στο Tube Alloys δεν είναι ενδεικτικό του περιεχομένου του δίσκου: περισσότερο παραπλανά, αντί να προϊδεάζει μιας και παραπέμπει στην desert stoner rock πρακτική ανάλογων συγκροτημάτων, ενώ από την άλλη το ύφος προσιδιάζει στην πιο έντεχνη και σοβαρή πλευρά του rock. Ευτυχώς δηλαδή. Οπότε θεωρείστε τις περιγραφές περί stoner-like riffs στο bandcamp της μπάντας ως ερμηνευτικά άτοπες και άστοχες.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Andersson (vintage φυσιογνωμία, κάτι μεταξύ Eric Bloom και Jon Lord) το σχήμα στόχευε εξ αρχής να συνενώσει το ύφος των Emerson, Lake & Palmer (και των The Nice θα προσθέταμε εμείς) με το αντίστοιχο των 70s Black Sabbath· μόνο που επί του προκειμένου η επιθυμία ήταν τα riffs του Iommi να ενσαρκωθούν μέσω ενός σετ από διαφορετικά είδη keyboards. Τολμηρή και πολύ ενδιαφέρουσα σύμμειξη επιρροών, απλά με το που εισχωρήσεις στον μικρόκοσμό τους συμπεραίνεις ότι η εν λόγω επίδραση υπάρχει αλλά καταλαμβάνει μόνο ένα μέρος της κατεύθυνσής τους. Ο Andersson ως αυτοδίδακτος μυείται στο μοναδικό τρόπο της κληρονομιάς των Vincent Crane, Doug Ingle, Ken Hensley και Jon Lord. Το κύριο χαρακτηριστικό των Blå Lotus και αυτό που θα πρέπει να υπογραμμιστεί είναι ότι συνθέτουν και δημιουργούν μουσική βασισμένοι αποκλειστικά στον ογκώδη και στιβαρό ήχο που δημιουργούν τα διάφορα είδη πλήκτρων που χρησιμοποιεί ο Andersson (hammond, farfisa organ, synthesizer) με την κιθάρα να απουσιάζει παντελώς. Το εν λόγω εγχείρημα, αν και δοκιμασμένο από δεκάδες μπάντα του παρελθόντος τόσο στον προοδευτικό αλλά και στον σκληρό ήχο εν γένει, είναι που αυξάνει κατακόρυφα το ενδιαφέρον μας. Οπότε εκτός του keyboard player και τραγουδιστή, ο Linus Karlsson είναι ο μπασίστας (ο συγκεκριμένος χειρίζεται και το theremin ελληνιστί αιθερόφωνο, ένα περίπλοκο μουσικό όργανο retro αισθητικής το οποίο παίζεται δίχως να το αγγίζεις) με τον Wiktor Nydén να έχει αναλάβει τα τύμπανα και το percussion. 

Ήδη από το εισαγωγικό ορχηστρικό Trajectory η keyborard prog αισθητική του Keith Emerson γίνεται ευδιάκριτη. Στο αριστουργηματικό Mephistopeles ο Andersson έχει γράψει ότι χρησιμοποιεί ένα L-100 hammond του 1972, όργανο που συνήθιζε να χρησιμοποιεί ο Emerson. Όλα τα κομμάτια είναι υπέροχα, ενώ το υλικό ποικίλει παρά τον ξεκάθαρο τρόπο σύνθεσής του. Στο φοβερό Omnistellar Firefly ο Andersson, ο οποίος διαθέτει πολύ καλή φωνή, ακούγεται λες και ο Jim Morisson τραγουδά ντουέτο την λυσεργική ποίησή του μαζί με τον Ian Anderson με το μεσαίο jamming τμήμα του τραγουδιού να βρίσκεται σε μία παράλληλη γραμμή με τα solos του Keith Emerson. Επίσης, το απευθείας από τα late 60s έπος Moebius εμφορείται από το πνεύμα του Doug Ingle των Iron Butterfly. Το προαναφερθέν ασήκωτο heavy hammond Mephistopheles είναι απόλυτα κατακλυσμένο από τα δάκτυλα των ιεροφαντών Ken Hesley, Jon Lord και Keith Emerson. Το τρισμέγιστο οκτάλεπτο άσμα Indian Money κορυφώνεται σε ένα synth jam όργιο εφάμιλλο 70s ένδοξων στιγμών, όπου έχει ήδη καπαρώσει τη θέση του στον αέναο prog αστερισμό του παντός. Τέλος, το απλό αλλά όμορφο jazzy & bluesy Recreational Nuke υπερθεματίζει την ποικιλία του album.

Ο ενθουσιασμός μας είναι μεγάλος και πώς να μην είναι αφού αναδεικνύονται και παράλληλα συμπυκνώνονται στιγμές του ένδοξου heavy hammond prog παρελθόντος με τίμιο και ξεκάθαρο τρόπο. Το συναίσθημα της πληρότητας που βιώνεις, μία πληρότητα που ριζώνει στις αρχέγονες στιγμές του είδους και φτάνει μέχρι και τις πολύ πρώιμες έτσι όπως διαμορφώθηκαν στα 70s, έχει να κάνει με τα θεσπέσια και συνάμα ευμνημόνευτα keyboard riff και τις κάθε λογής μελωδίες, οι οποίες δεν αποζητούν ματαίως να καινοτομήσουν αλλά να ανακεφαλαιώσουν κάτι από το εκμαγείο του προοδευτικού ήχου.

9 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

 

2η γνώμη

 

Η πρώτη προσπάθεια των Σουηδών Blå Lotus με το όνομα Tube Alloys μας βάζει σίγουρα με το δεξί στην νέα μουσική χρονιά. Ο δίσκος ικανοποιεί την ανάγκη του ακροατή για progressive rock, χωρίς να μιμείται ήδη πασίγνωστα μοτίβα, όσο και αν επιρροές, προεξαρχόντων των ELP, είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. H αρχή «no six strings allowed» προσδίδει σίγουρα σε πειραματισμό, ωστόσο σε καμία περίπτωση το συνολικό αποτέλεσμα δεν ξεφεύγει από το hard early 70s άρωμα που διαπνέει τον δίσκο. Η όμορφη χρήση των οργάνων από τον Andersson δεσμεύει και τις φωνητικές γραμμές ενώ η χρήση του φλάουτου (Indian Money) λειτουργεί καταλυτικά σπάζοντας την όποια μονοτονία που μπορεί να παραχθεί. Κάτι αντίστοιχο επιτυγχάνεται από το ρυθμικό δίδυμο Karlsson / Nyden σε ένα κομμάτι που δικαιολογεί πλήρως τον τίτλο του από τον γνωστό μύθο του Faust λόγω του διαβολικού ρυθμού του. Υπό μία άλλη ματιά, ίσως σε μελλοντικές δουλειές η χρήση της κιθάρας να αποτελέσει εξίσου τολμηρή επιλογή ενώ μία πιο «καθαρή» παραγωγή ίσως να αναδείκνυε καλύτερα την δουλειά.

7 / 10

Δημήτρης Καστρίτης