Between the Burried and Me – Automata I

[Sumerian Records, 2018]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
29 / 11 / 2018

Το όγδοο album μιας μπάντας συνήθως ταυτίζεται με μία περίοδο στασιμότητας ή και παρακμής που το εκάστοτε συγκρότημα αγνοεί. Όχι πάντα βέβαια. Οι Between the Buried and Me έχουν καταφέρει με τον δικό τους τρόπο να εξελίσσουν τον ήχο τους και να παραμένουν ένα φρέσκο όνομα. Η παραγωγικότητά τους όχι μόνο δεν τους κουράσει, αλλά τους βρίσκει να εξερευνούν με το ίδιο πάθος νέους δρόμους έκφρασης, διατηρώντας πάντα πολύ υψηλά το τεχνικό τους επίπεδο. Φέτος κυκλοφόρησαν δύο δίσκους, τα δύο μέρη του φιλόδοξου Automata.


 

Το πρώτο μέρος μιας μεταβατικής κατάστασης

Νέος δίσκος για τους Between the Buried and Me, ο όγδοος κατά σειρά, και όπως φαίνεται η μπάντα κάνει μια στροφή στον ήχο της. Βέβαια από τον προηγούμενο είχαν μπει οι βάσεις για αυτή την αλλαγή, αλλά τώρα είναι πιο ορατό το αποτέλεσμα. Πλέον το συγκρότημα κινείται σε πιο progressive μονοπάτια και αυτό δίνει μια διάσταση στον ήχο τους που σε μια πρώτη ματιά δεν φαίνεται ταιριαστή, δηλαδή η μίξη prog rock σημείων με ακραίο metal, όμως ο τρόπος που συνθέτουν, σε κάνουν να πιστεύεις ότι ίσως είναι εφικτός ένας τέτοιος συνδυασμός.

Η μπάντα έχει διατηρήσει την προσωπικότητά της και σε αυτή την κυκλοφορία, γράφοντας μουσική με πολλές εναλλαγές στους ρυθμούς, ακραία και καθαρά φωνητικά (μόνο που αυτή τη φορά τα καθαρά επικρατούν στο τελικό αποτέλεσμα) και απίστευτα τεχνικό rhythm section που δεν συμπληρώνει ή «γεμίζει» τα κομμάτια, αλλά έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι κιθάρες μου έκαναν εντύπωση στο Automata I, διότι μου έφεραν πολύ στο μυαλό τον τρόπο παιξίματος των Haken, με περισσότερο όγκο βέβαια και όχι τόσο πολλά solos, ενώ τα πλήκτρα μου δίνουν την εντύπωση πως δεν συνεισφέρουν στο τελικό αποτέλεσμα.

Ο δίσκος όντας concept, πραγματεύεται την ικανότητα των ανθρώπων να βλέπουν τι ονειρεύεται κάποιος άλλος και η μουσική δημιουργεί μια δυστοπική ατμόσφαιρα, φέρνοντάς μου στο μυαλό μυαλό την ταινία Minority Report. Τα κομμάτια που ξεχώρισα είναι το Condemned to the Gallows, με τον up-tempo ρυθμό του και το tech-death ύφος, που δένει ωραία με τα καθαρά φωνητικά χωρίς να είναι cheesy, το hit του δίσκου Millions, που είναι μια απλή, στα όρια του pop για τα δεδομένα τους, μελωδική σύνθεση και τέλος το Blot που είναι η αποκορύφωση του δίσκου, μιας και μου θυμίζει πολύ Dream Theater αλλά στο πιο ογκώδες. Βέβαια τα Yellow Eyes και Gold Distance δεν ένιωσα να προσδίδουν κάτι στον δίσκο, αλλά ίσως να παίζουν κάποιο ρόλο όταν κυκλοφορήσει και το δεύτερο μέρος.

Το πρώτο μέρος του Automata είναι ένας ποιοτικός δίσκος αλλά ελλιπής. Μισός. Βέβαια δείχνει ότι η μπάντα είναι σε μια φάση ωρίμανσης και ότι συνειδητοποιούν ότι ο djent και mathcore ήχος έδωσε ότι είχε και πλέον πρέπει να εξελιχθούν. Πιστεύω ότι αν συνεχίσουν αυτή την πορεία, στο μέλλον θα δούμε κυκλοφορίες που θα εντυπωσιάσουν και ανθρώπους που δεν αρέσκονται στον ακραίο ήχο, γιατί δείχνουν να έχουν την ικανότητα. Αλλά όχι ακόμα.

8 / 10

Giannis Voulgaris