Atsuko Chiba – Trace

[Self Released, 2019]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας
01 / 08 / 2019

Πολύ λίγα είναι γνωστά για τους Atsuko Chiba από το Montreal του Καναδά. Έξι χρόνια μετά τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο Jinn, οι Anthony Piazza (ντραμς), David Palumbo (μπάσο, φωνητικά), Eric Schafhauser (κιθάρα, synths), Karim Lakhdar (κιθάρα, φωνητικά, synths) και Kevin McDonald (κιθάρα, synths) επιστρέφουν με το φετινό Trace και είναι εμφανές ότι η προσπάθειά τους να βρουν απήχηση γίνεται αποκλειστικά και μόνο με δικούς τους όρους.


 

Αν οι Mars Volta αγαπούσαν το post-rock

Όσο κι αν το πανέμορφο εξώφυλλο της Papernoise προδιαθέτει θετικά, αυτό που επιφυλάσσουν οι Atsuko Chiba στο δεύτερο δίσκο τους απέχει πολύ από αυτό που θα περίμενε κανείς. Η ειδοποιός διαφορά έγκειται κυρίως στην εντονότατη χρήση των συνθεσάιζερ, η οποία όμως γίνεται ιδιοφυώς. Ξετυλίγοντας το κουβάρι των προσμίξεων στον ήχο των Καναδών διαπιστώνει κανείς πως αυτός περιέχει πολλά φαινομενικά αντιθετικά στοιχεία που όμως περιπλέκονται ως επί το πλείστον άψογα.

Το A Heretic of Arrogance αποτελεί την ιδανική έναρξη, συστήνοντας τπν ακροατή με τη νέα ηχητική παλέτα της μπάντας. Εδώ τα synths ηγούνται καθηλωτικά σε μία αρκετά κινηματογραφική εκκίνηση, ενώ το ρυθμικό section των Palumbo και Piazza παρέχει τις κατάλληλες ενέσεις ενέργειας όταν η ατμοσφαιρική έναρξη μεταμορφώνεται σε σύγχρονο εναλλακτικό prog με τις λίγες νότες να δημιουργούν αδημονία για τη συνέχεια. Το επίσης ατμοσφαιρικό και πιο post-rock Pawn to King I μετουσιώνεται στο πιο proggy Pawn to King IΙ, όπου η εμφάνιση των φωνητικών και το post-punk attitude αποκαλύπτουν την εμφανέστερη και εντονότερη επιρροή της μπάντας, τους Mars Volta. Το Captain Colair ξεκινά με απόλυτα ambient πνεύμα, εξελίσσεται σε λυρικό post-rock και καταλήγει σε ρυθμικό post-punk, ενώ μετά από ένα ηλεκτρονικό ιντερλούδιο (Sometimes All You Need Is), η μπάντα γκρουβάρει σε ένα ιδιότυπο electro-funk prog περιβάλλον στο τολμηρό Dry Ice, το οποίο αποτελεί σπουδαίο επίτευγμα. Το Hold On θα ήταν αχρείαστο αν δεν αποτελούσε την ιδανική μετάβαση στο κορυφαίο κομμάτι που κλείνει και το album. Στο New Folds οι Atsuko Chiba αναμιγνύουν το επηρεασμένο από Mogwai και Tortoise post-rock τους με την ψυχεδελική παράνοια των Mars Volta, ειδικά στο κλείσιμο.

Το Trace αποτελεί μία πρόταση που δεν επιστρατεύει πιασάρικα μέσα για να βρει αναγνώριση. Το αρκετά πειραματικό στοιχείο, το τόσο εμφανές Mars Volta πνεύμα και το γεγονός πως η μίξη στοιχείων είναι -έστω ελάχιστα- πιο ενδιαφέρουσα από τα κομμάτια αυτά καθαυτά ίσως δυσκολεύουν την ταύτιση του κοινού με το περιεχόμενο. Παρόλα αυτά, η σύγκλιση τόσο θεωρητικά αταίριαστων στοιχείων είναι σπάνια, οδηγώντας σε μία διαπίστωση που στα 80s θα προκαλούσε το γέλιο: τελικά μπορείς να είσαι prog και οτιδήποτε άλλο ταυτόχρονα.

7.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2η γνώμη

 

Από τις πρώτες ακροάσεις του Trace, γίνεται αντιληπτό ότι οι Atsuko Chiba εργάστηκαν ξανά με γνώμονα την επίτευξη ενός συνεκτικού και ομοιογενούς αποτελέσματος μέσα από την συγχώνευση στοιχειών από αλλιώτικα μεταξύ τους μουσικά ιδιώματα. To δεύτερο αυτό πλήρους διάρκειας άλμπουμ του σχήματος από το Μόντρεαλ, συνιστά ένα αληθινό χωνευτήρι ήχων και διαθέσεων, που συναντώνται υπό ένα ενιαίο όραμα και παρέχουν μπόλικες στιγμές ονειροπόλησης και ψυχικής ανάτασης στον ακροατή τους. Κι είναι πραγματικά απολαυστικό να τους ακούς να στήνουν μια αλληλουχία από αφαιρετικά ηχοτοπία και συγκροτημένες δομές τραγουδοποιίας. Με κοινό παρανομαστή μια ευρύτερη progressive rock λογική, ανακατεύουν ψυχεδέλεια, post-rock, math-rock, post-punk, krautrock, funk και ambient προσανατολισμούς και καταλήγουν να χτίζουν μια ολοδική τους συμπαγή ηχητική προσωπικότητα. Ψάχνεις θέλγητρα και τα βρίσκεις άμεσα. Το New Folds που ρίχνει αυλαία στο άλμπουμ μοιάζει με μια κατακλυσμιαία απεικόνιση σκέψεων που κλιμακώνονται μέσα από εναλλαγές εκρήξεων και λυρισμού. Τα Pawn οf King (I & II), Captain και Dry Ice στριφογυρίζουν γύρω από έναν άξονα funk εκτόνωσης, προσδίδοντας ένα χορευτικό τόνο και κολλητικά σημεία μελωδικότητας-τραχύτητας στο όλο εγχείρημα. Ακούστε το και στήστε βλέμμα στο καθηλωτικό του εξώφυλλο.

8 / 10

Παναγιώτης Σταθόπουλος