Astrosaur – Obscuroscope

[Pelagic Records, 2019]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς

Στην πρόσφατη συνέντευξή του στο progrocks.gr, ο Bent Sæther των Motorpsycho ανέφερε μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες σύγχρονες νορβηγικές μπάντες και μεταξύ αυτών ανέφερε τους Astrosaur. Η αλήθεια είναι ότι το trio από το Όσλο δεν είναι καθόλου συνηθισμένη περίπτωση συγκροτήματος. Αν και απόφοιτοι του Conservatory of Music του Kristiansand, είναι σχεδόν αδύνατο να διακρίνει κανείς διανοούμενους μουσικούς στη μουσική τους στο ντεμπούτο τους Fade In // Space Out (2017). Το ορχηστρικό τους κράμα είναι όντως πρωτότυπο και η πορεία τους αξίζει το ενδιαφέρον κάθε prog ακροατή που δεν προσκολλάται στις παραδοσιακές φόρμες του ήχου.

Το Obscuroscope γράφτηκε μεταξύ των συναυλιών της μπάντας και στα διαλείμματα περιοδιών των μελών με άλλα σχήματα, ενώ ηχογραφήθηκε σε έξι μόλις ημέρες.


 

 Ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό

Η έναρξη του δίσκου με το Poyekhali ξαφνιάζει ευχάριστα. Τα επιθετικά riffs του ηγέτη των Astrosaur, Eirik Kråkenes (ο οποίος έχει παίξει ως session μουσικός με τους Leprous και τον Ihsahn), εντυπωσιάζουν και αμέσως γίνεται σαφές το γενικό πλαίσιο της μουσικής εδώ. Κοινός άξονας είναι η δημιουργική αναζήτηση με μίξεις διαφορετικών ήχων και στυλ, διατηρώντας πεδίο ανοικτό σε αυτοσχεδιασμούς, αλλά με μεγαλύτερη συνθετική αυστηρότητα σε σύγκριση με το ντεμπούτο τους.

Το Karakoram II ανεβάζει κι άλλο την ενέργεια με γρήγορα ξεσπάσματα που εκτείνονται μεταξύ post-rock και black metal, ενώ ο δημιουργικός αυθορμητισμός της μπάντας είναι ίσως λίγο πιο έντονος στα κομμάτια που ακολουθούν. Ο τρόπος που ενσωματώνεται το jazz-rock στο spacey prog rock των Astrosaur είναι αξιοθαύμαστος, όπως επίσης το ότι ο πανταχού παρών metal (κυρίως με τη μορφή post-metal) χαρακτήρας δεν υπερκαλύπτει τα υπόλοιπα (κάτι που είναι παραπάνω από συνηθισμένο σήμερα). Η αλήθεια είναι ότι δεν θα περιμέναμε κάτι λιγότερο από μία σύγχρονη νορβηγική μπάντα, πόσο δε μάλλον με την παιδεία των μελών των Astrosaur. Ειδικά κάποια κιθαριστικά παιξίματα του Kråkenes είναι εντυπωσιακά, με έμφαση στο ρυθμικό κομμάτι και το riffing ρεπρτόριο του.

Καθώς ο δίσκος προχωρά το μοτίβο δεν αλλάζει ιδιαίτερα, κάτι που θα μπορούσε να μην είναι αρνητικό. Ωστόσο, η αξιοθαύμαστη ενέργεια της μουσικής των Astrosaur δεν υπερσκελίζει το κάπως περιορισμένο συνθετικό επίπεδο του Obscuroscope και τον μάλλον ασαφή καλλιτεχνικό προσανατολισμό τους. Ακούγοντας κομμάτια όπως το Supervoid και το 11,5-λεπτο Homewards που κλείνει το album, ο στόχος γίνεται λιγότερο σαφής και κατανοητός. Εκτός της μίξης στοιχείων και του δυνατού υπόβαθρου για εξαιρετικές συναυλιακές αποδόσεις, αρκετό από το υλικό νομίζω πως δεν αρκεί για να διατηρήσει το ενδιαφέρον του ακροατή μετά την εντυπωσιακή έναρξη του δίσκου. Αν και ο δίσκος αποπνέει ένα περιβάλλον ελευθερίας, η έμφαση στα ρυθμικά θέματα σε βάρος των μελωδιών δίνει μεν την αίσθηση ενός σφιχτοδεμένου αποτελέσματος, αλλά σε υπερβολικό βαθμό. Αυτό διαπιστώνει κανείς μετά π.χ. το υπέροχο μελωδικό σημείο στη μέση του White Stone που τερματίζεται με άλλο ένα post-metal riff.

Οι συνθήκες υπό τις οποίες γεννήθηκαν οι ιδέες του Obscuroscope γίνονται εύληπτες ακούγοντας τον δίσκο με προσοχή. Υπάρχουν πολύ όμορφα κομμάτια και σημεία κομματιών, αλλά φαίνεται πως το διαστημόπλοιο των Astrosaur ταξιδεύει με άγνωστο προορισμό. Ίσως αυτό να ήταν συναρπαστικό χωρίς τόσο τεχνοκρατική οπτική.

6 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2η γνώμη

 

Η συνταγή του νορβηγικού trio στο Obscuroscope συγκριτικά με τον προκάτοχό του Fade In / Space Out παραμένει σε γενικές γραμμές ίδια: instrumental συνθέσεις μεγάλης διάρκειας ώστε να απλώνονται οι πολλές ιδέες που έχουν και να υπάρχει περιθώριο για τις όμορφες εναλλαγές που θα ανακαλύψει ο ακροατής, ενώ το ρεπερτόριό τους περιλαμβάνει από prog metal και math/post-rock μέχρι stoner και μικρές δόσεις από black metal μελωδίες. Το μεγάλο τους όπλο θεωρώ πως είναι το τεχνικό τους επίπεδο καθώς είναι διάχυτη η άνεση με την οποία κινούνται μεταξύ των ατμοσφαιρικών και των πιο heavy στιγμών τους, ενώ και συνθετικά τα πάνε πολύ καλά παρόλο που τα μουσικά πλαίσια στα οποία κινούνται θα μπορούσε κάποιος να τα χαρακτηρίσει «αβανταδόρικα». Οι κιθαριστικές δυνατότητες του βασικού συνθέτη και ηγέτη των Astrosaur, Eirik Krakenes, καθώς και το εκνευριστικά ακριβές και αλάνθαστο rhythm section των Steinar Glas και Jonatan Eikum αποτυπώνονται ιδανικά σε κομμάτια όπως τα εναρκτήρια Poyekhali και Karakoram II και το μακροσκελές Homewards που ρίχνει την αυλαία του Obscuroscope. Μία πολύ ποιοτική κυκλοφορία που θα ανταμείψει όσους επιθυμούν το post-metal τους με prog προεκτάσεις.

8 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης