Astral Blue – Out of the Astral Blue

[Self-Released, 2018]

Εισαγωγή: Θωμάς Σαρακίντσης
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
18 / 12 / 2018

Είναι εμπεδωμένο πλέον ότι στην ιστορική του διαδρομή το U.S. progressive rock δεν είχε την αίγλη και τη λάμψη της βρετανικής σχολής. Δεν μπορεί όμως να λησμονηθεί, από τα πρωτοφανέρωτα δείγματα των late ’60s μέχρι και τους εν υπνώσει Astra, η ιστορική αλλά και η διαχρονική ποιοτική αξία του ευρύτερου U.S. prog. Το ζητούμενο όμως της υπό παρουσίασης κριτικής δεν είναι ανασκοπικό. Πώς άραγε συνδέονται οι Astal Blue με όλα τα παραπάνω; Αμέσως όχι, εμμέσως ίσως. Το νεοσύστατο κουαρτέτο από το San Marcos του Texas κυκλοφόρησε το παρθενικό του album υπό τον τίτλο Out of the Astral Blue την άνοιξη του τρέχοντος έτους, και σπεύσαμε στην εντρύφηση του ηχητικού καλέσματός του.


 

San Marvelous vintage tunes

Λόγω της μη εξεύρεσης επιπλέον πληροφοριών για το παρελθόν των μελών της μπάντας συνάγεται το συμπέρασμα ότι το σχήμα απαρτίζεται από μουσικούς με ελάχιστη ή με καθόλου εμπειρία στο χώρο της δισκογραφίας. Οι Τεξανοί ιδρύθηκαν το 2016, αρχικά ως trio. Προς τα τέλη όμως του εν λόγω έτους προστέθηκε ένα ακόμη μέλος συμπληρώνοντας το line up του σχήματος, έτσι όπως παρουσιάζεται στον δίσκο. Η σύνθεση αρχικά περιελάμβανε τους Rex Rape (κιθάρα, φωνητικά), Oscar Favian (μπάσο, φωνητικά) και Chris Nuñez (τύμπανα). Η Brittany Garza (hammond organ, Rhodes piano, φωνητικά) συμπλήρωσε τη μορφή της τωρινής σύνθεσης των Astral Blue και βάσει της ηχητικής κατεύθυνσης ο ρόλος της καθίσταται καίριος. Δείγματα από το υλικό της μπάντας πρωτοδημοσιεύτηκαν στις αρχές Μαρτίου, όταν και κυκλοφόρησε ως single track το Mushroom Clock.

Τα κεντρικά συστατικά του ύφους του group χαρακτηρίζονται από το αμφιρρεπές επίπεδο των επιρροών τους. Οι Astral Blue αρύονται ύφος από την ευρωπαϊκή και την αμερικάνικη σχολή, ήτοι heavy / prog και U.S. psych / prog. Σε αδρές γραμμές, οι Τεξανοί ηχούν σαν μία αποδομημένη εκδοχή των Sweet Smoke, χωρίς τη χρήση πνευστών, αν αυτοί επιδίδονταν σε studio συνεργασίες με τους Message και τους Orange Peel, με αναθυμιάσεις από τους Γερμανούς Epitaph και τους Iron Butterfly, και όλα αυτά υπό το πρίσμα μίας υφέρπουσας ’60s αμερικάνικης West Coast αισθαντικότητας και όχι ηχητικής κλίσης. Στο σύνολό του, το album αποτελείται από πέντε συνθέσεις υψηλού επιπέδου, εκ των οποίων οι τέσσερις είναι άριστες, συν το αξιόλογο Astray. Αναφορικά με τα φωνητικά υπάρχει ένας πλουραλισμός ο οποίος δε λες ότι αποτελεί και ένα σύνηθες φαινόμενο, παρόλα αυτά στους Astral Blue λειτουργεί ομαλά δίχως διακυμάνσεις και κυρίως χωρίς να διακυβεύεται το ενδιαφέρον του ακροατή. Από ποιοτικής άποψης όλες οι φωνές προσιδιάζουν στο στυλ του group, με την Garza να κατέχει μία ιδιάζουσα Roky Erickson χροιά, το νιαούρισμα της οποίας δεν είναι διόλου ενοχλητικό. Έτσι, στο Mushroom Clock ακούμε τη φωνή του μπασίστα Oscar Favian, ενώ στα υπόλοιπα κομμάτια πλην του τελευταίου Moon Door, όπου ακούγεται ο Rex Rape, τα φωνητικά τα αναλαμβάνει η Garza. Tο προαναφέρομενο single, το οποίο αποτελεί το εναρκτήριο λάκτισμα του δίσκου, μας εισάγει σε ένα όχι και τόσο πρωτόφαντο στυλ αλλά σε μία ρέουσα dance-oriented hippie prog approach, η οποία μαγνητίζει. Το Mushroom Clock αποτελεί και την πιο ραδιοφιλική σύνθεση του album, καθοδηγούμενο από το hammond organ της εξαιρετικής Brittany Garza. Ενώ η παρουσία του κιθαρίστα Rex Rape αποτιμάται ως λιτή, είναι απέριττη και σε σημεία εκθαμβωτική (επί παραδείγματι, η κιθαριστική δουλειά στο Soft Earth επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές). Αν εξαιρεθεί το Mushroom Clock, τα υπόλοιπα τέσσερα (Speak to the Lady, Astray, Soft Earth, Moon Door) εμφορούνται άπο έναν διακριτό jam προσανατολισμό. Οι συνθέσεις είναι κλιμακούμενες, ενώ περιβάλλονται από αρμονία, κίνηση και θεσπέσια μελωδία. Αν πρέπει να αναδείξουμε τις πιο θαυμαστές στιγμές του album, αυτές είναι σίγουρα τα ψυχεδελο-prog αριστουργήματα Moon Door και Soft Earth, το Mushroom Clock, καθώς και εκείνο το απαράμιλλο παραισθησιογόνο break στο Speak to the Lady. Τέλος, και όσον αφορά το εικαστικό σκέλος, είναι σαφές πως το εξώφυλλο αποτελεί απείκασμα του ηχητικού φάσματος των Astral Blue, ωσάν να λειτουργεί ως πυξίδα της επιδιωκόμενης αισθητικής τους τάσης και του καλλιτεχνικού τους οράματος. Το συνθετικό κέλευσμα του σχήματος εναρμονίζεται με την ευωδιά της εαρινής ατμόσφαιρας που αποπνέει το εξώφυλλο.

Κοντολογίς, η μουσική των Astral Blue είναι ζώσα και δρώσα, εικονογραφική, αυτοσχεδιαστική, αλλά πρωτίστως τίμια, δίχως σημάδια vintage καπήλευσης και φτηνών αναμασημάτων ύφους και αισθητικής. Το Out of the Astral Blue αποτελεί μία άκρως ελκυστική πρόταση από μουσικούς που φαίνεται ότι δημιουργούν και συνθέτουν με περισσή αγάπη, αναβιώνοντας το παλαιό μεν αλλά επικαιροποιώντας το προς τέρψιν του εμβριθούς κοινού.

8.5 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης