Arcturus, Diablery, Borderline Syndrome @ Temple, 12-01-2018

από τον Χρήστο Μήνο

 

Την Παρασκευή 12 του μήνα είχε οριστεί η συναυλία των Νορβηγών Arcturus που από την δημιουργία ως σχήμα μέχρι και σήμερα απολαμβάνουν της εκτίμησης μεγάλου αριθμού ακροατών παρά τη σχετικά μικρή δισκογραφική τους παρουσία. Μαζί τους, στον τιμητικό ρόλο του support ήταν δυο ελληνικές μπάντες, η κάθε μία ταγμένη σε διαφορετικά μουσικά πρότυπα: οι Bordeline Syndrome και οι Diablery.

Η συναυλία θα λάμβανε χώρο στο Temple στο Γκάζι και από τις οκτώ είχε ήδη μαζευτεί μεγάλη ουρά έξω από το μαγαζί περιμένοντας να επιδείξουν το εισιτήριο τους. Γύρω στις 21:00 παρά που μπήκα μέσα ο αριθμός των ατόμων ήταν αξιοσημείωτος καθώς περιμέναμε την εμφάνιση της πρώτης μπάντας της βραδιάς, τους Bordeline Syndrome για τους οποίους είχα ακούσει πολύ θετικά πράγματα χωρίς να έχω ιδίαν άποψη για την μουσική τους. Η μπάντα με το πειραματικό instrumental υλικό ήταν ικανή να συνεπάρει και άτομα όπως εμένα που ερχόντουσαν σε παρθενική επαφή με τα τραγούδια τους. Το στυλ τους που προσωπικά μου έφερε σημαίνοντες μπάντες του math-rock όπως οι Don Caballero στο μυαλό αλλά και άλλες επιρροές -prog rock και jazz αναφορές- που τους επιτρέπουν να εκφράσουν ένα στυλ που παρά την απουσία φωνητικών είναι συναρπαστικό να ακούς. Όπως συναρπαστικό είναι και να παρακολουθείς τα μέλη της μπάντας να αλλάζουν ρυθμούς με έξαλλο τρόπο ανταποκρινόμενοι στις δυσκολίες που τέτοια εγχειρήματα απαιτούν. Το σχετικά μικρό setlist απέδειξε πως είναι πράγματι μια ελπιδοφόρα μπάντα. Μετά από περίπου 40 λεπτά αποχώρησαν αμίλητοι όπως και όταν ανέβηκαν στη σκηνή.

H επόμενη μπάντα ήταν επίσης ελληνική η μουσική της όμως θα κυμαινόταν σε πολύ διαφορετικούς ρυθμούς. Άλλη μια μπάντα με την οποία δεν ήμουν εξοικειωμένος με την μουσική τους, σχετικά καινούργια στο χώρο, οι black metallers Diablery ήταν πιο κοντά στον παρελθόντα ήχο των Arcturus. Εικάζω πως ένας λόγος που επιλέγονται νεοεμφανιζόμενες μπάντες να πλαισιώσουν αρχαιότερες από αυτές μπάντες με μεγάλο βαθμό αναγνωρισιμότητας, είναι για να αδράξουν την ευκαιρία να επικοινωνήσουν τη μουσική τους σε ένα μεγαλύτερο κοινό. Και ακριβώς αυτό έπραξαν οι Diablery με μια πολύ καλή εμφάνιση. Γύρω στις 22:30 ανέβηκαν στη σκηνή φορώντας στολές με κουκούλες να καλύπτουν το κεφάλι τους κουβαλώντας κάτι απροσδιόριστα δυσοίωνο το οποίο θα μετουσιωνόταν μπροστά στα μάτια μας. Με σύμμαχο ένα πολύ καλό ήχο η μπάντα κέρδισε από τα πρώτα λεπτά τις εντυπώσεις με την ατμοσφαιρική εκδοχή του black metal που υπηρετούν. Ο φωτισμός της σκηνής με τα απόκοσμα χρώματα έλουζε τα βαριά riffs που πλημμύριζαν όλη τη αίθουσα. Καθόλη τη διάρκεια του προγράμματος από το black metal τους έβγαινε η τάση για κάτι το διαφορετικό από τα συνηθισμένα, σε σημεία μου θύμισαν τους σπουδαίους Schammasch που αν ευσταθεί η εντύπωση μου είναι μια φοβερή επιρροή. Λίγο πριν το τέλος, μίλησαν για τη σπουδαιότητα των headliners στην οποία υποκλίνονται, κυριολεκτικά, αφού μόνο έτσι θέλησε να καταθέσει την τιμή του προς αυτούς ο τραγουδιστής και κιθαρίστας της μπάντας.

Η ευτυχής ώρα που θα εμφανίζονταν οι Arcturus στη σκηνή πλησίαζε ταυτόχρονα όμως και η προσέλευση του κόσμου αυξανόταν, με δραματικούς ρυθμούς θα έλεγα. Από την αρχή της βραδιάς στεκόμουν κάπου στη μέση της αίθουσας από τις 22:00 όμως η μάζα των ανθρώπων που  βρισκόταν στο χώρο γινόταν σχεδόν ασφυκτική. Σταδιακά βρέθηκα να οπισθοχωρώ και κάποια στιγμή έφθασα μέχρι την είσοδο προκειμένου να πάρω μια ανάσα, κι εκεί υπήρχε πολύς κόσμος… Δεν ξέρω αν το sold out πρέπει να συνεπάγεται μια κατάσταση που ο θεατής στοιβάζεται στο διπλανό του,δεν είναι θέμα μόνο άνεσης αλλά και ασφάλειας.

Κάτω από τις αντίξοες συνθήκες που περιγράφω προσπάθησα να παρακολουθήσω την εμφάνιση των Arcturus. Ευτυχώς η μπάντα ήταν αποφασισμένη να δείξει το υπέροχο πρόσωπο της για τους εν Ελλάδι φίλους της. Με ηγέτη έναν πολύ ευδιάθετο Vortex που είτε προλόγιζε με ευφάνταστο τρόπο τα τραγούδια είτε έκανε πλάκα με το ποίος είναι ο αγαπημένος του κοινού τραγουδιστής των Maiden, είναι μια τεράστια προσωπικότητα όπως και το ύψος του. Δίπλα στα τραγούδια από το τελευταίο τους -πολύ καλό- δίσκο ακούστηκαν κομμάτια από το παρελθόν που το πέρασμα του χρόνου δεν αλλοιώνει διόλου το ριζοσπαστικό τους χαρακτήρα. Nightmare Heaven, Shipwrecked Frontier Pioneer, το Chaos Path που παραμένει ένα από τα καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας τoυ ‘90 συμπεριλαμβανόμενο στο αριστούργημα La Masquerade Infernale.

H βραδιά ήταν μια ανθολογία των καλύτερων στιγμών της μπάντας με τον Vortex να αναγγέλει εκπλήξεις κατευνθυνόμενοι προς το φινάλε της βραδιάς. Και είχε δίκιο: το τέλος της βραδιάς επισφραγίστηκε με ένα πάταγο όπως το To Thou Who Dwellest in the Night που αποδόθηκε τόσο δυνατά απειλώντας να κατεδαφίσει το χώρο. Το τέλος της βραδιάς έκλεισε όμως και με ένα λυγμό για τις επικρατούσες συνθήκες που βάλθηκαν να υπονομεύσουν την απόδοση των συγκροτημάτων εφόσον δεν πρόσφεραν το κατάλληλο περιβάλλον να τις απολαύσεις.

Περασμένες 12 αποχώρησα από τη συναυλία αντικρίζοντας ένα σκηνικό βροχής που αναμενόμενα βύθιζε στην κίνηση τους Αθηναϊκούς δρόμους. Με τη σκέψη πως είχα παρακολουθήσει -παρά τις αντιξοότητες- μια υπέροχη συναυλία μπόρεσα να οπλιστώ με υπομονή για το ταξίδι της επιστροφής προς το σπίτι.

 

Φωτογραφίες: Αναστασία Παπαδάκη, Διονύσης Παρθενιάδης, Αφροδίτη Ζαγγανά και Χριστίνα Αλώση για το Temple