Arcadea – Arcadea

[Relapse Records, 2017]

Εισαγωγή: Η. Γουμάγιας & Δ. Καλτσάς
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάs
07 / 07 / 2017

Μετά τη φετινή κυκλοφορία των Mastodon (οι κριτικές μας εδώ), o φέρων τον ομώνυμο τίτλο δίσκος των Arcadea έρχεται από τη Relapse Records για να κλέψει (έξυπνα) λίγο από το φως του σπουδαίου Emperor οf Sand (κλικ). Χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι το δισκογραφικό πόνημα των Raheem Amlani (πλήκτρα, φωνητικά), Core Atoms (πλήκτρα, φωνητικά, samples) και του πολύ Brann Dailor (ντραμς, φωνητικά) δεν αποτελεί αυτόφωτη δημιουργία. Η παραγωγή του Colin Leonard εγγυάται την ηχητική απόλαυση, ενώ ακόμα και το υπέροχο sci-fi fantasy εξώφυλλο διά χειρός Essy May ελάχιστα προδίδει την prog acid space synth metal γλυκιά παράνοια του περιεχομένου.


 

Το στοιχείο της έκπληξης

Αν το Emperor οf Sand αποτελεί την πιο “safe” κυκλοφορία των Mastodon μέχρι σήμερα, η αναπάντεχη, βιντεοπαιχνιδάτη αισθητική των Arcadea αρκεί για να καλύψει την προσδοκία για το στοιχείο της έκπληξης που οι πρώτοι έχουν δημιουργήσει στους φίλους αυτού του ήχου. Κι αν το ύφος εδώ παραπέμπει υπερβολικά στο μεγάλο συγκρότημα από την Ατλάντα, αναπόφευκτα αποκρυσταλλώνεται ο πραγματικός (ηγετικός) ρόλος και το μουσικό στίγμα του Brann Dailor σε αυτό.

Με βάση το Songs For The Deaf και κύρια συστατικά το space rock, το heavy metal και την pop, το Arcadea ενδεχομένως να κινείται στα πλαίσια της αναβίωσης του synth ήχου που λαμβάνει χώρο στην εποχή μας. Με τη διαφορά ότι η τόλμη με την οποία το συγκρότημα μπλέκει μεταξύ τους στοιχεία από ετερόκλητα μουσικά ιδιώματα οδηγεί, όχι σε κάποιο τετριμμένο ρετρό αναμάσημα, αλλά σε ένα μουσικό breakthrough. Η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα δεν έχουμε ακούσει κάτι παρόμοιο με αυτό του μετα-δυστοπικού concept που εκτυλίσσεται πέντε δισεκατομμύρια χρόνια στο μέλλον, σε ένα λυσεργικό σύμπαν που έχει προκύψει μετά τη σύγκρουση γαλαξιών, στην εποχή μετά την Τελική Εξαφάνιση.

Ανάμεσα στις έντεκα (δέκα στην πραγματικότητα) συνθέσεις που αποτελούν το άλμπουμ, υπάρχουν κομμάτια όπως το Gas Giant, το Infinite End και το Through The Eyes οf Pisces που ανήκουν στα highlights του 2017. Πέρα από αυτά, όλα τα υπόλοιπα κομμάτια διαθέτουν αυτό «το κάτι» που θα κάνει τον ακροατή να ταυτιστεί και να τα αγαπήσει. Πάνω από όλα, η ξέφρενη ροή  και ο τρόπος με τον οποίο εθίζεται ο ακροατής σε αυτήν αποτελεί το μεγάλο προτέρημα του δίσκου. Η υπερβολική δόση του space στοιχείου είναι κάτι που πιθανόν να δημιουργήσει ένα αίσθημα “overdose” μετά τις αναπόφευκτα πολλές αρχικές ακροάσεις. Όταν όμως ο ακροατής επιστρέψει, συνειδητοποιεί πως πρόκειται για ένα εξαιρετικό άλμπουμ, ένα μικρό διαστημοπλοιάκι κινούμενο αυτόνομα στο γαλαξία της προοδευτικής μουσικής το οποίο ήδη φαίνεται να δημιουργεί το δικό του cult status στη δύσκολη post-Bowie εποχή. Συνιστά το πρώτο καταπληκτικό παράπλευρο μουσικό project του πολυτάλαντου Brann Dailor, που μαζί από το απίστευτο παίξιμό του, πασπαλίζει με αστερόσκονη το δημιούργημα. Παράλληλα αποτελεί την αποκάλυψη στο ευρύ κοινό δύο πολύ ταλαντούχων μουσικών, του Raheem Amlani (κιθαρίστας στους death metallers Withered) και του κύριου συνθέτη και στιχουργού στο δίσκο Core Atoms (Zruda).

Απαραίτητο στους λάτρεις της πίτσας, των videogames και της μυρωδιάς της βενζίνης, το Arcadea είναι αναμφίβολα ένας από τους καλύτερους δίσκους της φετινής χρονιάς.

9 / 10

Ηλίας Γουμάγιας

 

2η γνώμη

 

Έχοντας γνωρίσει ιδιαίτερη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία με τους Mastodon, o Brann Dailor  φωνάζει τους δύο φίλους του από τους Withered και Zruda (ενδιαφέρουσα μπάντα που αγνοούσα – υπάρχει ελάχιστο υλικό αναρτημένο διαδικτυακά) και αποφασίζουν να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ για την προσωπική τους ευχαρίστηση. Το άλμπουμ διακατέχεται από μία progressive διάθεση, με φανερή την ανάγκη πειραματισμού, όπου  τα synths έχουν τον πρωταρχικό ρόλο στη μουσική. Όπως και τα ντραμς, αμφότερα μιξαρισμένα ως κύρια όργανα. Ο συνδυασμός τους ομολογουμένως πραγματοποιείται με εντυπωσιακό τρόπο. Το Arcadea στα 39 καταιγιστικά λεπτά που διαρκεί αποτελεί μία  μίξη rock, metal και  ηλεκτρονικής μουσικής, με μία παρούσα  space ατμόσφαιρα καθόλη τη διάρκειά του. Τα φωνητικά, που αποτελούν υπόθεση και των τριών, συντροφεύουν παθιασμένα τη μουσική και το ανάλογο διαστημικό στιχουργικό concept. Σε ένα υποτιθέμενο μελλοντικό ταξίδι εποικισμού του διαστήματος, ο δίσκος θα φάνταζε ως ένα από τα  ιδανικά του soundtrack.

8.5 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης

By using the ProgRocks.gr website you agree to our use of cookies. ☒Accept