Anubis Gate – Covered in Black

[Nightmare Records, 2017]

Εισαγωγή: M. Δουλγκέρογλου, G. Petrić
Μετάφραση: A. Mαντάς, Δ. Καλτσάς
06 / 09 / 2017

Οι Anubis Gate ήταν ανέκαθεν μια ενδιαφέρουσα περίπτωση που προκαλούσε θετικές εντυπώσεις (τα Andromeda Unchained και The Detached ήταν αναπάντεχα καλά) είτε αλγεινές (όπως το ομώνυμο album). Σε καμία περίπτωση όμως δε δικαιούνται την αδιαφορία του προοδευτικού metal κοινού. Έχοντας αναδιαμορφώσει τη σύνθεση τους, με μείζονα διαφορά την επιμέλεια των φωνητικών από το μπασίστα Henrik Fevre από το 2011 και μετά και μια εκτραχυμένη μουσική προσέγγιση, τα διαπιστευτήρια που κατέθεσαν στο Horizons ήταν αν μη τι άλλο προσεγμένα. Αν και κατά τη γνώμη του γράφοντα η φωνή του Hansen εναρμονιζόταν ορθότερα με τη μουσική τους ταυτότητα, εντούτοις προσάρμοσαν τη γραφή τους στα νέα δεδομένα επιτυχημένα.

To Covered in Black είναι το έβδομο studio album τους, στο οποίο αποφάσισαν να επεκτείνουν τους ορίζοντές τους δημιουργώντας ένα δίσκο που δε θυμίζει τους προηγούμενους στην καριέρα τους. Με βάση την ίδια την μπάντα, δεν είναι ακριβώς concept album, αλλά έχει μία ενιαία θεματολογία, σχετική με ανθρώπους σε σκοτεινά μέρη: τους ψυχοπαθείς, τους δολοφόνους έως και πιο σύγχρονα θέματα όπως το να είναι κανείς δέκτης κακού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.


 

Ένα ταξίδι στο σκοτάδι

Από την αρχή του, το άλμπουμ προσφέρει έναν πιο σκοτεινό και βαρύτερο τόνο, ο οποίος σε μερικά σημεία έχει παρόμοια διάθεση με προηγούμενες κυκλοφορίες των Anubis Gate, αλλά oι πολύπλοκες δομές των τραγουδιών και οι φρέσκες ιδέες τους δίνουν μια ιδιαίτερη γεύση, πρωτότυπη για τη μουσική τους.

Το εναρκτήριο κομμάτι Psychotopia δείχνει την πλήρη δυναμική και το ταλέντο αυτών των μουσικών, με τα σχεδόν thrashy κιθαριστικά riffs, τις φωνητικές αρμονίες και το άψογο drumming στο δεύτερο μέρος να είναι κορυφαίου επιπέδου. Ο τραγουδιστής Henrik Fevre παραμένει το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της μπάντας κατά τη γνώμη μου. Οι παθιασμένες και έντονες ερμηνείες του είναι δύσκολο να συναντηθούν αυτές τις μέρες μεταξύ των metal τραγουδιστών. Τα The New Delhi Assassination και Operation Cairo έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Και τα δύο κομμάτια είναι επηρεασμένα σε μεγάλο βαθμό από μεσοανατολικούς και τους αραβικούς ήχους, κάτι το οποίο πραγματικά λειτουργεί καλά σε συνδυασμό με τα υπέροχα riffs, τον δυναμικό ήχο στα πλήκτρα και την καταπληκτική φωνητική απόδοση. Το The Combat είναι το πρώτο single από τον δίσκο, με άριστη ροή, βαρύ και σκοτεινό ήχο με καταπληκτικό κιθαριστικό σόλο. Το Too Much Time είναι άλλο ένα εξέχον κομμάτι που αξίζει να αναφερθεί, με δυναμικά riffs που οδηγούν σε ευκολομνημόνευτο ρεφραίν. Το A Journey to Nowhere ξεκινάει πολύ αργά, σχεδόν σαν μπαλάντα και ξαφνικά μετατρέπεται σε μελωδικό prog metal με πολύ πιασάρικο ρεφρέν και το προσωπικό αγαπημένο μου σόλο κιθάρας στον δίσκο.

Όλα τα τραγούδια στο άλμπουμ είναι πραγματικά διαφορετικά, καθώς δεν πρόκειται για ένα ένα ‘γραμμικό’ άλμπουμ και αυτό είναι σπουδαίο κατ’ εμέ. Εδώ θα ακούσει κανείς βαριές και γρήγορες μελωδίες, mid-tempo τραγούδια και μπαλαντοειδείς συνθέσεις. Η ικανότητά τους να κρατούν την προσοχή του ακροατή κατά τη διάρκεια μεγάλων τραγουδιών είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Οι στίχοι είναι πολύ καλά γραμμένοι και έξυπνοι. Η παραγωγή του άλμπουμ είναι τέλεια. Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα μία τόσο καλή συνέχεια στο Horizons (οι κριτικές μας εδώ) και αυτό πραγματικά έρχεται ως μια μεγάλη έκπληξη. Συνεπώς πρόκειται για μία ισχυρή υποψηφιότητα για το καλύτερο prog metal album του έτους.

Το Covered in Black είναι ένα πολύ φιλόδοξο και σύνθετο άλμπουμ χωρίς να είναι δύσκολο να το συλλάβει κανείς. Έτσι ακριβώς πρέπει να παίζεται το prog metal, χωρίς καμία επιτήδευση. Οι Anubis Gate συνεχίζουν να βελτιώνονται με κάθε άλμπουμ και τελικά αξίζουν περισσότερη αναγνώριση από όση έχουν ήδη.

8 / 10

Goran Petrić

 

2η γνώμη

 

Η δόμηση των τραγουδιών είναι λεπτομερέστατη ενώ ο ήχος της κιθάρας είναι βαρύς αλλά όχι εμπορικά ξεπουλημένος. Η παραγωγή συνδράμει τα μέγιστα στο να ακουστεί ογκώδες και βαρύ το αποτέλεσμα καθώς και τα samples μαζί με τα keyboards τα οποία έχουν τοποθετηθεί χειρουργικά από τον Kim Olesen. O ήχος σε όλη τη διάρκεια του δίσκου είναι μεστός και αποδεικνύει την ωριμότητα και τη σοβαρή προσέγγιση των Anubis Gate στο μουσικό όραμα τους για το 2017 που πιθανώς να θεωρηθεί ορόσημο για τη μετέπειτα πορεία τους. Δυστυχώς όμως υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις με κάποια lead φωνητικά μέρη ή αποτυχημένα ενσωματωμένες μελωδίες της στο μουσικό θέμα (το κουπλέ του The Combat, το ρεφρέν του Black, οι φωνητικές γραμμές του From Afar). Δεδομένου πως οι Anubis Gate δε διστάζουν να πειραματίζονται τόσο μουσικά όσο και σχετικά με τη σύνθεση του συγκροτήματος, νομίζω πως ο Fevre μπορεί να επιτελέσει το ρυθμικό του έργο, που το επιτελεί υπέρ του δέοντος, αλλά να αναζητήσουν κάποιον άλλον εκφραστή του μουσικού τους εγχειρήματος, γιατί είναι ένα εγχείρημα το οποίο οφείλει να προωθηθεί και να ξεχωρίσει από τη φύρα.

7.5 / 10

Μελέτης Δουλγκέρογλου

By using the ProgRocks.gr website you agree to our use of cookies. ☒Accept