Amoeba Split – Second Split

 [Azafrán Media, 2016]

Εισαγωγή: Πάρης Γραβουνιώτης
21 / 11 / 2016

Η σπουδαία κληρονομιά της σκηνής του Canterbury και η επιρροή σχημάτων όπως οι Caravan, οι Soft Machine και οι Gong δεν αφορούσαν μόνο τα βρετανικά δρώμενα. Χαρακτηριστικά τα παραδείγματα των Ολλανδών Supersister, των Ιταλών Picchio Dal Pozzo, των Βέλγων Cos και των Γάλλων Moving Gelatine Plates, όλες περιπτώσεις 70s συγκροτημάτων που βρήκαν την κυριότερη πηγή έμπνευσής τους στη σκηνή της ιστορικής αγγλικής πόλης. Ωστόσο, μετά από αρκετά χρόνια ήταν αρκετά σπάνιο φαινόμενο να βγει μια μπάντα, και δη ισπανική, να ξεθάψει την Canterbury παρακαταθήκη και να κυκλοφορήσει έναν από τους καλύτερους δίσκους της τρέχουσας δεκαετίας. Ο λόγος για τους Amoeba Split από την A Coruña της Γαλικίας, ένα σχήμα ενεργό από το 2001 που κυκλοφόρησε το ομώνυμο demo του το 2003. Δυσκολίες τους ανάγκασαν να μπουν στον πάγο για τέσσερα χρόνια μέχρι το 2007 όταν και αποφάσισαν να μπουν στο studio και για τρία χρόνια να δουλέψουν το ντεμπούτο τους. Έτσι, τον Σεπτέμβρη του 2010 κυκλοφόρησαν το “Dance Of The Goodbyes”, έναν αψεγάδιαστο Canterbury / jazz-prog δίσκο που κατάφερε να εκπλήξει όλους τους φίλους του είδους με την πλούσια ενορχήστρωση και τις εμπνευσμένες συνθέσεις του. Εκεί που όλοι περίμεναν το επόμενο βήμα τους πέρασαν άλλα έξι άνυδρα χρόνια μέχρι φέτος, όταν εντελώς απροσδόκητα ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους με τον σαφή τίτλο “Second Split”.


 

Yesteryears in Canterbury

“Second Split” λοιπόν και το πρώτο που κάνει εντύπωση είναι ότι το σχήμα διατήρησε κατά τα 4/5 το ίδιο line-up σε σχέση με τον προκάτοχό του, με μοναδικές αλλαγές τον Eduardo ‘Dubi’ Baamonde στο tenor sax και στο φλάουτο και την προσθήκη του τρομπετίστα Ruben Salvador ως έκτο μέλος. Αν με το ντεμπούτο τους οι Ισπανοί εξερεύνησαν τα χωράφια της Canterbury σκηνής, με τον δεύτερο δίσκο τους φαίνεται να παίρνουν στοιχεία από όλα τα παρακλάδια του jazz prog και να θέλουν να τα συνδυάσουν, κάτι που είναι σαφές από τις πρώτες κιόλας ακροάσεις.

Το εναρκτήριο “Clockwise” ξεδιπλώνει μια πτυχή των Amoeba Split που δεν είχαμε συναντήσει. Στοιχεία από το αμερικάνικο jazz-rock των Blood, Sweat & Tears και των πρώιμων Chicago κάνουν την εμφάνισή τους, με την βρετανική ατμόσφαιρα ωστόσο να παραμένει. Τα πνευστά (soprano, alto & tenor sax) παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ οι πινελιές του Hammond και σε συνδυασμό με το άψογο rhythm section δημιουργούν μία καταπληκτική σύνθεση. Συνέχεια με το “Sundial Tick”, ένα κομμάτι όπου η μελωδική αμεσότητα του φλάουτου είναι πυξίδα για ακόμη μία όμορφη στιγμή του δίσκου. Στο δίλεπτο -μα καθόλου αμελητέο- “The Book Of Days” ακούμε έναν εξαιρετικό συνδυασμό βιμπραφώνου και κοντραμπάσου, με την guest συμμετοχή των εγχόρδων (βιολί, βιόλα, τσέλο) να δίνει τον τόνο.

Η χαρτογράφηση ολόκληρης της jazz-rock σκηνής και η διάθεση των Amoeba Split να παίξουν με τις διαθέσεις και τις ατμόσφαιρες είναι έντονα εμφανής και στο εξαιρετικό “Those Fading Hours”, μία σύνθεση που δεν μοιάζει με οτιδήποτε άλλο που έχουν ηχογραφήσει. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που δημιουργεί το βιολί με το moog και το ηλεκτρικό πιάνο σου δημιουργεί μια αίσθηση απολυτότητας, φέρνοντας στο νου τα καλύτερα έργα των Jean-Luc Ponty και Mahavishnu Orchestra. Οι παρεμβάσεις του mellotron και των πνευστών απογειώνουν το εν λόγω κομμάτι σε δυσθεώρητα ύψη. Το αρκετά πιο άμεσο “Backward All The Time” που ακολουθεί, παρόλες τις μερικές επιμέρους όμορφες σολιστικές του στιγμές, δυστυχώς υστερεί συνοχής και ενιαίου χαρακτήρα. Για φινάλε οι Ισπανοί διάλεξαν το πιθανότατα πιο Canterbury κομμάτι του δίσκου. Το παράπονό μου βέβαια για το “About Life, Memories And Yesteryears” που κλείνει το “Second Split” είναι ότι ενώ έχουν πιάσει την αισθητική και το πνεύμα, δυσκολεύονται πολύ να το αποδώσουν στα ίδια επίπεδα έμπνευσης όπως τα κατάφεραν στο ντεμπούτο τους.

 Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ δυνατό δίσκο σε ένα είδος που πλέον λίγες μπάντες βρίσκουν πεδίο δράσης. Ίσως η εισαγωγή και άλλων jazz στοιχείων πέραν του Canterbury να τους μπέρδεψε και να τους αποπροσανατόλισε ελαφρώς, ωστόσο αυτό ταυτόχρονα ήταν και η αιτία να γράψουν σπουδαία κομμάτια όπως κυρίως το “Those Fading Hours” και το “Clockwise”. Ας ελπίσουμε να συνεχίσουν πιο ενεργά και με λιγότερα «νεκρά διαστήματα»!

7.5 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης

 

2η γνώμη 

 

Έξι χρόνια αναμονής ήταν πολλά για τον διάδοχο του αγαπημένου “Dance Of The Goodbyes” που μας είχε καταπλήξει με τον αψύ Canterbury χαρακτήρα του. Οι αλλαγές στο “Second Split” δεν είναι τεράστιες, αλλά σημαντικές. Η María Toro απουσιάζει και ενώ το φλάουτο διατηρήθηκε στον ήχο της μπάντας (υπέροχο στο “Sundial Tick”), δεν υπάρχουν φωνητικά πουθενά, μάλλον προς όφελος της ανάπτυξης της πλουσιότατης μουσικής των Amoeba Split. Εκτός του χαρακτηριστικού Canterbury χαρακτήρα τους, οι Ισπανοί εκπλήσσουν με ένα chamber ιντερλούδιο (“The Book Of Days”) και κυρίως με τα έντονα jazzy prog στοιχεία που πλημμυρίζουν τα κομμάτια. Ο πειραματισμός πρωταγωνιστεί σε αυτοσχεδιαστικό jazz πεδίο (“Backward All The Time”) ή σε αμιγές Canterbury prog (“About Life, Memories And Yesteryears”), αλλά το ακριβότερο στολίδι στο “Second Split” είναι το κομμάτι όπου το jazz-prog συναντά σε σημεία το fusion. Το σκοτεινό και επιβλητικό “Those Fading Hours” είναι μια ακόμα κατάκτηση των Amoeba Split σε ένα χορταστικό, ποικίλο αλλά σε σημεία τζαζοασαφές album.

7.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς