Alcest – Spiritual Instinct

[Nuclear Blast, 2019]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς

Οι Alcest αποτελούν ένα από τα πιο ενδεικτικά παραδείγματα συγκροτημάτων προερχόμενων από τον ακραίο metal χώρο με άκρως ενδιαφέρουσα μουσική εξέλιξη. Ο αντίκτυπος του ντεμπούτου τους Souvenirs d’un autre monde (2007) είναι έντονος μέχρι σήμερα και τα Écailles de lune (2010) και Les voyages de l’âme (2011) τον επιβεβαίωσαν και με το παραπάνω. Η παρένθεση του άνευρου καθαρά post-rock Shelter (2014) ξεχάστηκε όταν κυκλοφόρησε το υπέροχο Kodama (2016) και η προσοχή μας ήταν δικαιολογημένα μεγάλη όταν ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του Spiritual Instinct.

Η κατεύθυνση του οχήματος του Neige αποτελεί πάντα ένα συναρπαστικό ταξίδι προς νέους προορισμούς. Ή όχι πάντα;


 

Οι Alcest παίζουν Alcest

Η κυκλοφορία του Spiritual Instinct αποτελεί ένα μεγάλο στοίχημα για τον Neige. Το Kodama ήταν ίσως το πιο κομβικό σημείο στη πορεία των Alcest, όχι γιατί ήταν απαραίτητα η καλύτερή τους κυκλοφορία, αλλά κυρίως γιατί περιείχε μια πλειάδα καλών συνθέσεων με συγκεντρωμένα και κατασταλαγμένα όλα αυτά τα στοιχεία που τους χαρακτηρίζουν ως μπάντα. Σε αυτή τους την καμπή λοιπόν ο Neige επιλέγει να παίξει εκ του ασφαλούς παρουσιάζοντας μια συλλογή 6 κομματιών, τα οποία πιστοποιούν για μία ακόμα φορά τη συνθετική του ωρίμανση και την πατεντοποίηση του ήχου τους.

Από τις πρώτες νότες του Spiritual Instinct ο ακροατής εισέρχεται στον ξεχωριστό κόσμο που έχει δημιουργήσει ο Neige μέσω των Alcest. Και εδώ πρέπει να σίγουρα να σημειωθεί πως σε ένα υποείδος όπως το blackgaze που η επιτήδευση και η έλλειψη προσωπικότητας είναι ο κανόνας, η μουσική και το ύφος των Alcest μοιάζει φάρος μέσα στη νύχτα. Όποτε το βασικότερο πρόβλημα του Spiritual Instinct είναι οι ίδιες οι συνθέσεις. Καμία εκ των οποίον δεν είναι κακή, αλλά και καμία – με εξαίρεση ίσως το πολύ καλό Sapphire – δεν θα είχε θέση στο Kodama. Παρόλα αυτά η ροή του δίσκου είναι αρκετά απολαυστική. Το Les Jardins De Minuit βάζει τον ακροατή στο κλίμα του δίσκου, ο οποίος κορυφώνεται συνθετικά στη συνέχεια με το Protection και το προαναφερθέν Sapphire. Το L’île Des Morts που ακολουθεί μοιάζει πολλά υποσχόμενο και σίγουρα δεν απογοητεύει, παρόλο που πάσχει και αυτό από συνθετικό «κόφτη», ένας κόφτης που εμφανίζεται κυρίως στα δύο τελευταία κομμάτια. Το ατμοσφαιρικό Le Miroir θα έστεκε αν το ακολουθούσε ένα τελικό έπος. Δυστυχώς στο ομώνυμο κομμάτι που ρίχνει την αυλαία δεν έχουμε την εκτόξευση που θα περιμέναμε. Επίσης τα 41 λεπτά μοιάζουν λίγα για το «απλωμένο» ύφος του δίσκου, αφήνοντας την αίσθηση του ημιτελούς.

Το Spiritual Instinct είναι η πρώτη δισκογραφική δουλειά των Alcest που δεν προσφέρει τίποτα καινούργιο στο μύθο τους (ακόμα και το αποτυχημένο πείραμα του Shelter ήταν κάτι νέο). Διαθέτει παρόλα αυτά ένα πολύ καλό πρώτο μέρος, που θα ικανοποιήσει με το παραπάνω τους φίλους του ήχου τους και πιθανότατα με μια μεγαλύτερη καθυστέρηση στην κυκλοφορία του, το αποτέλεσμα να ήταν καλύτερο.

7.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας

 

2η γνώμη

 

Το Spiritual Instinct είναι πιθανότατα το πιο επαγγελματικό album των Alcest. Από τη μία απολαμβάνουμε μία άψογη παραγωγή (εξαιρετικός κιθαριστικός ήχος), υψηλό επίπεδο μπάντας σε εκτελεστικό και ερμηνευτικό επίπεδο και πολύ καλά δουλεμένα κομμάτια σε κάθε τους λεπτομέρεια, τα οποία ομοιάζουν μεταξύ τους βασισμένα στο τόσο προσωπικό ύφος του συγκροτήματος. Από την άλλη όμως, ο επαγγελματισμός φαίνεται και στο πόσο εκ του ασφαλώς δημιουργούν για πρώτη φορά και αυτό δεν θα ήταν καθόλου αρνητικό αν το συνθετικό επίπεδο δεν ξέφευγε από συνηθισμένα επίπεδα για άλλους και όχι τους Alcest (με εξαίρεση το Protection). Η κατεύθυνση του οχήματος του Neige εδώ δεν αποτελεί ένα συναρπαστικό ταξίδι, καθώς ο προορισμός δεν είναι νέος (και το Kodama είναι σαφώς ανώτερο). Το blackgaze και εδώ προτάσσεται του shoegaze, αλλά το post-rock στοιχείο υπερτερεί, σκοντάφτοντας στους δημιουργικούς περιορισμούς ενός μουσικού είδους σε αδιέξοδο. Οι Neige και οι Alcest ήταν και είναι μία ελπίδα ανανέωσης, αλλά αυτό το κόστος νομίζω πως τους αδικεί.

7 / 10

Δημήτρης Καλτσάς