Accordo dei Contrari – Violato Intatto

[AltrOck Productions, 2017]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
05 / 07 / 2017

Οι Accordo dei Contrari σχηματίστηκαν το 2001 στην Μπολόνια. Μετά από αρκετές αλλαγές μελών, το ύφος της μπάντας είχε ήδη σχηματοποιηθεί με το ντεμπούτο τους, το εξαιρετικό Kinesis (2007). Η προσέγγισή τους στο prog / jazz-rock με έμφαση στον αυτοσχεδιασμό και τις πολυρυθμίες και έναν χαρακτηριστικό live αέρα στη μουσική τους ήταν πρωτότυπη και κορυφώθηκε όταν προσέθεσαν Canterbury στοιχεία στον ήχο τους, στο δεύτερο -και προσωπικό αγαπημένο- Kublai (2011). To AdC που ακολούθησε διατήρησε το υψηλό επίπεδο των δουλειών τους και έπρεπε να περάσουν άλλα τρία χρόνια για να φτάσουμε στο φετινό Violato Intatto. Όσο για το ευρύ κοινό οι Accordo dei Contrari είναι άγνωστοι, για όσους παρακολουθούν τα βήματά τους, κάθε νέα τους δουλειά αποτελεί πεδίο προς εξερεύνηση.


 

Το prog / jazz-rock όπως το αγαπάμε

Το τέταρτο κατά σειρά album των Accordo dei Contrari σηματοδότησε την πρώτη αλλαγή στο line-up του σχήματος που είχε παραμείνει σταθερό στις τρεις πρώτες δουλειές τους. Έτσι, η ισορροπία του κουαρτέτου των Marco Marzo (κιθάρα), Giovanni Parmeggiani (πλήκτρα) , Cristian Franchi (ντραμς) και Daniele Piccinini (μπάσο) διαταράχτηκε με την αντικάσταση του τελευταίου από τον Stefano Radaelli (σαξόφωνο, bowed zither). Όπως εύλογα θα υπέθετε κανείς, η συγκεκριμένη αλλαγή πιθανότατα έγινε με ταυτόχρονη μετατόπιση του ήχου σε πιο jazz (παρά rock) πεδίο. Η πρώτη έκπληξη είναι πως αυτό δεν ισχύει. Ο ήχος των Ιταλών παραμένει prog / jazz-rock με βαρύτητα, πλήρη απουσία fusion φλυαρίας, με rock φράσεις να ηγούνται των κομματιών σε άρτια χτισμένο, αυτοσχεδιαστικό περιβάλλον. Ο δυναμισμός, το εντυπωσιακό δέσιμο και η άψογη τεχνική των μελών ήταν λίγο έως πολύ αναμενόμενα, αλλά σε κάθε άκουσμα νέας δουλειάς των Accordo dei Contrari ο ακροατής εντυπωσιάζεται εκ νέου. Επιπλέον, το συγκεκριμένο album κρύβει πολλά στοιχεία που είναι αδύνατον να αποκαλυφθούν στην πρώτη (ή δεύτερη) ακρόαση. Το περιπετειώδες στοιχείο και το ευφυές prog ισορροπημένο με το jazz-rock εντυπωσιάζουν με χαρακτηριστική ευκολία, τόσο στα ήρεμα σημεία όσο και στις δυναμικές εκρήξεις.

Αν υπάρχει ένα φανερό μειονέκτημα στο Violato Intatto, αυτό είναι σίγουρα η πολύ μεγάλη του διάρκεια. Τα 73 λεπτά είναι υπερβολικά πολλά για τόσο πυκνή ορχηστρική μουσική (με εξαίρεση το E Verde E L‘Ignoto Su Cui Corri στη μέση του album, στο οποίο τραγουδά η Gabriele Di Giulio), ακόμα και για τους μυημένους σε αυτή. Μερικά κομμάτια ίσως υπεραναπτύχθηκαν σε έκταση (π.χ. Di Eccezione In Variante, Marienkirche, Il Violato Intatto), επιβαρύνοντας κατά τι την ακρόαση ενός πραγματικά απολαυστικού δίσκου, στον οποίο η απουσία μπάσου μπορεί να κριθεί τελικά ως «παραδόξως» ευφυής. Από το album προσωπικά ξεχωρίζω το Shaman με την υπέροχη βασική μελωδία και τη μοναδική ατμοσφαιρικότητά του με το βιολί του Alessandro Bonetti συμβάλει σημαντικά, το υπέροχο Idios Kosmos με την σύγχρονη heavy & jazzy πειραματική προσέγγιση, το Canterbury-ζον Usil με τις απολαυστικές μεταπτώσεις και φυσικά το Eros Vs Anteros στο οποίο όλα τα μέλη ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους.

Συγκρίνοντας το Violato Intatto με τη μέχρι σήμερα δισκογραφία της μπάντας, ενώ οι εντυπώσεις από το album είναι ακόμα νωπές, φαντάζει ασφαλής η διατύπωση πως πρόκειται για ανώτερο δίσκο από το πολύ καλό AdC, ενώ στέκεται στο ίδιο επίπεδο με το εντυπωσιακό ντεμπούτο των Ιταλών. Η προσωπική μου ευχή είναι κάποια στιγμή να δούμε τους Accordo dei Contrari ζωντανά στην Ελλάδα, γιατί πρόκειται για μία εντυπωσιακή live μπάντα και -ει δυνατόν- ο διάδοχος του φετινού τους album να ξεπεράσει ακόμα και το Kublai.

7.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2η γνώμη

 

Η πρώτη σημαντική αλλαγή που παρατηρείται σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν των Μπολονέζων είναι η προσθήκη μόνιμου σαξοφωνίστα, του Stefano Radaelli, δίνοντας μια πιο έντονη κλασσική jazz αύρα στο τελικό αποτέλεσμα, χωρίς αυτό να επηρεάζει στο ελάχιστο τον τεχνοκρατικό και «απόλυτο» χαρακτήρα τους. Η συνταγή για ακόμη μία φορά περιλαμβάνει καλοπαιγμένο και δυναμικό instrumental jazz-prog με άρτια τεχνική, φοβερές εναλλαγές ρυθμών και διαθέσεων και πειραματική διάθεση. Οι ηγέτες Giovanni Parmegianni και Marco Marzo σε πλήκτρα και κιθάρα αντίστοιχα είναι πραγματικά αποστομωτικοί με τις ευφάνταστες εμπνεύσεις τους, ενώ ιδιαίτερης αναφοράς αξίζει η απόδοση του drummer τους Cristian Franchi αν αναλογιστεί κανείς και την απουσία μπάσου από ολόκληρο τον δίσκο. Ως συνθέσεις θα ξεχώριζα το Shamash όπου υπάρχει και guest συμμετοχή βιολιού, τα Monodia, Idios Kosmos, Usil, Eros Vs Anteros, όπως επίσης και το E Verde E L’Ignoto Su Cui Corri όπου το ομορφαίνει με τα φωνητικά της η Gabriele Di Giulio. Αν κατάφερναν να κόψουν μερικές στιγμές ώστε η διάρκεια να μην είναι τόσο μεγάλη (περί τα 72 λεπτά), θα μιλούσαμε για έναν δίσκο που θα μπορούσε να παίξει πολύ ψηλότερα.

8 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης

By using the ProgRocks.gr website you agree to our use of cookies. ☒Accept