10 σημαντικά underground prog albums του 2016

από τον Δημήτρη Καλτσά

Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς

Ο όγκος των κυκλοφοριών είναι τόσο μεγάλος πλέον, που αναπόφευκτα αρκετές χάνονται λόγω κακής προώθησης ή απλώς επειδή ως ημερομηνία κυκλοφορίας επιλέχθηκε η αρχή ή το τέλος του έτους. Το -κατά γενική ομολογία μέτριο από πλευράς ποιότητας κυκλοφοριών-2016 φυσικά και δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Ωστόσο, αυτό που επιβεβαιώθηκε και κατά τη χρονιά που μόλις ολοκληρώθηκε ήταν ότι ο εκτός mainstream χώρος του ευρύτερου progressive rock συνεχίζει να ανθίζει με εξαιρετικά albums και νέα συγκροτήματα που δημιουργούν χωρίς κανένα συμβιβασμό σε μία εποχή που το DIY είναι ο κανόνας πλέον και όχι η εξαίρεση.

Από ένα σύνολο άκρως ενδιαφερόντων δίσκων που για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν παρουσιάσαμε στο site μας επέλεξα 10, που αξίζουν την προσοχή των prog οπαδών και η παρουσίασή τους γίνεται με βάση την ημερομηνία κυκλοφορίας τους.


The Winstons – The Winstons

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ντεμπούτα και πιθανότατα το κορυφαίο δείγμα Canterbury prog rock για το 2016 είναι το ομώνυμο album των Ιταλών, ενός trio που αναβιώνει τα 70s ανατριχιαστικά καλά, με αξιοζήλευτο δυναμισμό και χωρίς καν ηλεκτρική κιθάρα. Ο πειραματισμός είναι μεστός, η παραγωγή άψογη η 60s pop κορυφαία και η ψυχεδέλεια που επιλέγουν έχει beat χαρακτήρα αλλά και ακραία acid εκφορά που παραπέμπει στην ιαπωνική σκηνή (έχουν και δύο κομμάτια με ιαπωνικούς στίχους που έγραψε ο Gun Kawamura ο οποίος σχεδίασε και το εξώφυλλο). Αν συνυπολογίζει κανείς τον grower χαρακτήρα του δίσκου, πρόκειται για ένα must have για κάθε prog συλλέκτη και ειδικά τους Cantebury freaks.

Ampledeed – Byob

Μετά το εντυπωσιακό A is for Ampledeed, το trio από το LA επέστρεψε με πολλούς guests στο σαφώς πιο φιλόδοξο Byob, στο οποίο η πυκνότητα των ιδεών είναι εντυπωσιακά υψηλή και συνυπάρχει αρμονικότατα πληθώρα ετερόκλητων συστατικών. Το έντονο απρόβλεπτο στοιχείο και το μελωδικό στοιχείο που φλερτάρει διαρκώς με το χιούμορ σε βαθμό που ούτε καν το εξώφυλλο δεν προσεγγίζει επαρκώς, αποτελούν σήμα κατατεθέν των Ampledeed. Ανεξάντλητος δίσκος με τολμηρή και αμιγώς prog άποψη από κάθε άποψη. Το μόνο που μου έλειψε ήταν ο θαυμάσιος Cantebury χαρακτήρας του ντεμπούτου, τον οποίο ελπίζω να απολαύσουμε ξανά στο μέλλον. 

Shamblemaths – Shamblemaths

Πρόκειται για ένα ντουέτο από το Trondheim της Νορβηγίας και αυτό είναι το ντεμπούτο τους, το οποίο είναι αδύνατον να μην εντυπωσιάσει έναν οπαδό τoυ προοδευτικού rock. Οι Simen Ådnøy Ellingsen και Eirik Mathias Husum έχουν εμφανώς μεγάλη αγάπη στις περίπλοκες δομές, τις ρυθμικές αλλαγές και όλα τα άλλα prog cliché, με φρασεολογία που κυμαίνεται από το σκοτεινό avant-prog των Univers Zero μέχρι τις μελωδικότερες στιγμές των Flower Kings με γερές δόσεις από Canterbury, heavy και συμφωνικό prog μέχρι και zeuhl ή jazz-rock. Το πέπλο της σκανδιναβικής μελαγχολίας που σκεπάζει και τις τρεις συνθέσεις προσδίδει μια ατμόσφαιρα μυστηρίου στο ακραιφνές progressive rock των Shamblemaths που απευθύνεται σε φανατικούς prog εξερευνητές.

 

Ghost Medicine – Discontinuance

Αυτό είναι ίσως το πιο ιδιόμορφο από τα 10 αυτά albums, καθώς ισορροπεί μεταξύ διαφορετικών υφών και ηχοχρωμάτων όντας τελικά μάλλον ουδέτερο και αρκετά ενδιαφέρον. Πρόκειται για σύγχρονο και κατά τα άλλα ανένταχτο μελωδικό heavy prog με δίδυμα ανδρικά-γυναικεία φωνητικά. Το ρυθμικό section είναι εντυπωσιακό, με τον ταλαντούχο Scott Prian στα ντραμς και τον μοναδικό Colin Edwin στο μπάσο, αλλά αυτό που κάνει ξεχωριστό το Discontinuance είναι αδιαμφισβήτητα το εκπληκτικά ευφάνταστο κιθαριστικό παίξιμο του Jared Leach σε ακουστική και ηλεκτρική. Κάθε φορά που ολοκληρώνεται το 11λεπτο ομώνυμο epic, αποτυπώνεται αβίαστα η εντύπωση πως το album αποτελεί μια βάσιμη υπόσχεση για το μέλλον.

Holon – The Time Is Always Now

Άλλο ένα ντεμπούτο από το Trondheim της Νορβηγίας αυτό του δημιουργικού οχήματος του Ronny Pedersen, σε υλικό το οποίο δούλευε τα τελευταία 10 χρόνια. Με τη συμβολή εξαιρετικών μουσικών όπως ο Ketil Vestrum Einarsen (Jaga Jazzist, White Willow) στο φλάουτο και ο Lars Fredrik Frøislie (Wobbler, White Willow, Tusmørke) στο Hammond και την παραπάνω από άψογη παραγωγή του Rhys Marsh, το The Time Is Always Now ρέει αβίαστα, αν και μέχρι το τέλος του περνά από πολλούς και διαφορετικούς ενδιάμεσους σταθμούς. Η ατμοσφαιρικότητα και η χαλαρότητα σπάνια ταιριάζει τόσο στο progressive rock που εδώ έχει έντονη singer-songwriter διάσταση από τον Pedersen.  

Témpano – Nowhere Now Here

Οι οπαδοί του prog θυμούνται τους Témpano κυρίως για το Atabal Yemal [1979] στο οποίο κατά κάποιο τρόπο «προφήτευσαν» τον neo-prog ήχο αρκετά πριν αυτός εμφανιστεί. Το Nowhere Now Here είναι αισίως το 10ο album της μπάντας από την Βενεζουέλα και είναι ακριβώς ό,τι δε θα περίμενε κανείς: ένα από τα κορυφαία συμφωνικά prog albums της χρονιάς, που έχει και έντονα jazz στοιχεία κατά τόπους. Δίνοντας χώρο εκφραστικά κυρίως στα πλήκτρα, η έλλειψη όγκου αναπληρώνεται με μελωδικότητα στα βρετανικά πρότυπα των 80s και αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την υψηλή τεχνική των Témpano στις καλοδουλεμένες συνθέσεις τους.

Corima – Amaterasu

Τέσσερα χρόνια μετά το αγαπημένο Quetzalcoatl οι Corima επανέρχονται αρκετά διαφοροποιημένοι προς πιο instrumental αλλά και RIO ή και chamber music δομές, χωρίς φυσικά να χάνεται η πρωτοκαθεδρία από το zeuhl που τους χαρακτηρίζει. Προσωπικά μου λείπουν τα ακραία φωνητικά του Quetzalcoatl που εδώ είναι σαφώς μειωμένα, αλλά αν μη τι άλλο η ανάπτυξη των θεμάτων στα Tsukutomi και Amaterasu είναι θαυμάσια και η επιστροφή των Corima απόλυτα επιτυχημένη, ειδικά σε μία χρονιά όπως η περσινή κατά την οποία μας έλειψαν κυκλοφορίες από τον εν γένει avant-prog χώρο.

Dungen – Häxan

Άγνωστο πώς, το φετινό album των Σουηδών μυστηριωδώς δεν έλαβε την προσοχή που δικαιωματικά αξίζει, αν και κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά το Allas Sak που μας ενθουσίασε πέρσι. Το xan είναι ουσιαστικά κάτι σαν soundtrack για το παλιότερο animation, το The Adventures of Prince Achmed [1926] του Lotte Reiniger. Τα «χαλιά» από mellotron είναι απολαυστικά, η psych / space ατμόσφαιρα μαγευτική και οι prog πινελιές αριστουργηματικές μέχρι το εκρηξιγενές Andarnas Krig στο οποίο η κιθάρα του Reine Fiske παίρνει φωτιά. Το Häxan με τον μυστικιστικό του χαρακτήρα δικαιολογεί τον τίτλο του (häxan: μάγισσα στα σουηδικά) και λειτουργεί ιδανικά και ως soundtrack της νυχτερινής ζωής αρκετών εξ ημών.

Free Salamander Exhibit – Undestroyed

Οι Free Salamander Exhibit αποτελούν τη φυσική συνέχεια των Sleepytime Gorilla Museum μετά τη διάλυση των τελευταίων το 2011. Οι διαφορές είναι αρκετές με σημαντικότερη την απουσία της Carla Kihlstedt, αλλά και την επένδυση ακόμα και σε καθαρά σε avant-prog rock (και όχι πάντα metal) φόρμες και συχνά χωρίς το υπερβολικά πομπώδες των SGM. Το ενδιαφέρον κορυφώνεται στο δεύτερο μισό του δίσκου και ιδίως στο ομώνυμο κομμάτι και το Oxen of the Sun που κλείνει το δίσκο. Αν και το ύφος της μπάντας φαίνεται να μην είναι πλήρως αποκρυσταλλωμένο, το Undestroyed αποτελεί σε κάθε περίπτωση ένα νέο πειραματικό ξεκίνημα.  

Gösta Berlings Saga – Sersophane

Το τέταρτο album των Σουηδών το περιμέναμε ανυπόμονα, λογικά, αν αναλογιστεί κανείς την ομορφιά των πρώτων τριών και ότι είχαν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια από το Glue Works. Το Sersophane κυκλοφόρησε στις 16 Δεκεμβρίου και αυτός είναι ίσως ο μόνος λόγος που δεν βρέθηκε στο ετήσιο album chart του Progrocks.gr. Ο πειραματισμός της μπάντας από τη Στοκχόλμη είναι για άλλη μία φορά το ίδιο σπάνια επιτυχής. Το ορχηστρικό μεγαλείο και η σεμιναριακή δομή των Sersophane, Fort Europa και Channeling The Sixth Extinction δικαιώνουν την αναμονή μας, ενώ το Konstruktion διεκδικεί με αξιώσεις την καλύτερη έναρξη δίσκου του 2016.  

By using the ProgRocks.gr website you agree to our use of cookies. ☒Accept